10 λόγοι που το γράψιμο μου γ***σε τη ζωή.

Μην μπλεχτείτε ποτέ με το γράψιμο, αν θέλετε τα λογικά σας.

Η διαδικασία της συγγραφής της πρώτης μου μικρής ιστορίας, μου πρόσφερε 10 συνειδητοποιήσεις που μου γάμησαν τη ζωή:

  • Δεν μπορώ πια να γράψω ούτε status update χωρίς να το κάνω βαρύ editing. Για κάθε 140 χαρακτήρες, εγώ από πίσω έχω γράψει δοκίμιο.
  • Κάθε τι που γράφω είναι λάθος. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο — γι’ αυτό. Ίσως να υπάρχει μια σπάνια λέξη που να δίνει το νόημα καλύτερα. Αλλά δεν την ξέρω.
  • Ακόμη και το ότι έβαλα τελεία και μετά έγραψα “αλλά δεν την ξέρω” είναι ψιλο-περίεργη δομή. Θα μπορούσα να την βελτιώσω. Τελεία και μετά να ξεκινάς με “Αλλά” είναι ξινό και κουτό. Επίσης, μετά το προηγούμενο “τελεία” ήθελα να βάλω κόμμα, αλλά δίπλα σε “και” είναι παράταιρο.
  • Μιλάω και γράφω χάλια.
  • Δεν έχω μέτρο. Αν δεν μπορείς να μελοποιήσεις (εύκολα) τα όσα λέω με την παρέα μου, τότε νιώθω πως αποτυγχάνω.
  • Και νιώθω πως βάζω το “και” στην αρχή των προτάσεων πολύ συχνά, ακόμη κι αν θεωρείται faux-pas. Και αυτό με στεναχωρεί.
  • Επειδή έχω διαβάσει χιλιάδες φορές αυτά που γράφω, δεν μπορώ ποτέ να τα απολαύσω όταν τα τελειώνω γιατί τα βρίσκω βαρετά.
  • Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα απλά να είναι βαρετά.
  • Δεν μπορώ να ζήσω ούτε μια στιγμή στη ζωή μου χωρίς να προσπαθώ (μέσα μου) να την περιγράψω λογοτεχνικά.
    Ακόμη και αν αυτό συμπεριλαμβάνει σφηνάκια Jagermeister με μπρόκολα.
  • Το ότι μια ιστορία 13.000 λέξεων μου κατέστρεψε τα βράδια (πόσο editing μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος εγκέφαλος) με κάνει να φοβάμαι για τη μέρα που θα ξεκινήσω να γράφω βιβλίο.

ps. Η πρώτη μου μικρή ιστορία είναι στο στάδιο των τελικών drafts και θα βγει στη φόρα μέσα στο επόμενο δίμηνο…

Τα 8 αγαπημένα μου μέρη για φαγητό στη Θεσσαλονίκη.

Μέσα στους τρεις μήνες που έκανα πρακτική στην Θεσσαλονίκη, ένα πράγμα πήγε πολύ χάλια: η διατροφή μου.

Φυσικά, με πλήρες ωράριο εργασίας (και διάφορα side-projects) να μου τρώνε περισσότερο χρόνο απ’ όσο διαθέτει η μέρα, το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν να βράζω μπρόκολα.

Οπότε, παράτησα κάθε common sense σχετικά με το πάχος και έπεσα με τα μούτρα στις fast-food (και μη) απολαύσεις αυτής της πόλης.

Για ένα πολύ μικρό background στη διαδικασία της κριτικής μου:

  • Είμαι πρώην χοντρός, από εκείνα τα παχιά παιδάκια του δημοτικού που έχτιζαν τρίπατα σάντουιτς ανοίγοντας νέους δρόμους στην αναζήτηση του πάχους.
  • Είμαι ακόμη χοντρός στο μυαλό: Αν σταματήσω να σκέφτομαι το θέμα της διατροφής, μπορώ να γίνω αρκετά λαίμαργος. 
  • Γουστάρω καλά φαγητά, χωρίς πολλά αλάτια, με καλή ποιότητα και πάνω απ’ όλα με καλή εξυπηρέτηση στα καταστήματα. Σιχαίνομαι όσο τίποτα τους κομπλεξικούς καταστηματάρχες/σερβιτόρους που μου γυρνάνε τα άντερα και μου κόβουν την όρεξη. 
  • Γουστάρω ταυτόχρονα βρώμικες καντίνες αλλά και γκουρμεδιές, αρκεί να είναι original και να μην “το παίζουν”.

Με αυτά στο μυαλό σας, σας παρουσιάζω τη λιστούλα με τα λίγα φαγάδικα που εκτίμησα, στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχα το τελευταίο τρίμηνο.

1. Έργον Παραδοσιακό Μεζεδοπωλείο

Facebook:https://www.facebook.com/ergonproducts.gr
Foursquare: http://4sq.com/xE7lCf

Κάτι τύποι άνοιξαν πριν από κάνα δύο χρόνια ένα μαγαζάκι που πουλούσε Ελληνικά προϊόντα για μαγείρεμα. Επειδή πήγε καλά, έκαναν δίπλα του κι ένα εστιατόριο για Χόμπιτ με τα ίδια ακριβώς παραδοσιακά υλικά και προσέλαβαν τον εθνικό μάστερ σεφ Σκαρμούτσο.

Γενικά, όπου μπλέκονται celebrity-chefs θέλω να μην μπλέκομαι εγώ, αλλά στην περίπτωση αυτή το εγχείρημα είναι αρκετά πετυχημένο, πολύ νόστιμο και με συνταγές προσγειωμένα περιποιημένες.

Το “γκουρμέ” έχει καταλήξει να είναι μια νεόπλουτη κακή έννοια. Το Έργον δεν είναι γκουρμέ: Είναι μια χαρά φαί, πιο προσεγμένο και μίνιμαλ από άλλα και απλά ένα ευρώ πιο ακριβό από την σαβουροταβέρνα της γειτονιάς σου.

Απλά, ο χώρος είναι για Χόμπιτ.

2. Παπαρούνα

Facebook:https://www.facebook.com/Paparouna.Bar.Restaurant
Foursquare: http://4sq.com/uVzrQF

Τα Λαδάδικα είναι ένα περίεργο κράμα με-το-ζόρι ρεμπετο-hip περιοχής μαζί με μερικά πραγματικά καλά μαγαζιά. Εκεί, για παράδειγμα, βρίσκεται το The Blue Cup, άρα και ο καλύτερος καφές της πόλης.

Ε, μετά τον καφέ, αξίζει μια βόλτα λίγο παραδίπλα για φαΐ στην Παπαρούνα.

Απ’ ότι κατάλαβα, το μαγαζί έχει μια άλφα ιστορία, αφού βρισκόταν παλιότερα κάπου στην Βαλαωρίτου και τώρα μεταφέρθηκε εκεί. Εμένα, όμως, δεν με νοιάζουν αυτά – με νοιάζει το φαί του.

Το φαί του, λοιπόν, είναι πάρα πολύ καλό: Έχω φάει κάνα 3-4 φορές και ήταν πάντα μια υπέροχη εμπειρία. Μια φορά μου την ψιλοβάρεσε ο σερβιτόρος, αλλά νομίζω πως ήταν της στιγμής. Στην τελική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνω σημασία στον σερβιτόρο.

Είναι λίγο πιο ακριβό από το μέσο εστιατόριο, αλλά οι μερίδες είναι πολύ περιποιημένες και μεγάλες.

Το προτείνω σίγουρα – ειδικά για ένα χαλαρό ραντεβουδάκι με relationship material.

3. Hot Dog King

Foursquare: http://4sq.com/KacwmF

Για πολύ καιρό δεν έμπαινα σε αυτό το λουκανάδικο της Βαλαωρίτου γιατί προτιμούσα το “Τη Λουκανίσαμε”.

Αλλαξοπίστησα όμως: Οι τύποι έχουν μια τρελή ποικιλία από σάλτσες που θα βάλουν πάνω στο λουκάνικο της επιλογής σου – και οι μάστορες πίσω από τον πάγκο θα σε κοιτάξουν με ένα λάγνο βλέμμα προτείνοντας σου την σως που ταιριάζει τέλεια με το χοιρινό που διάλεξες «με λίγη παρμεζανούλα από πάνω… Μμμμ».

Και εσύ θα χαμογελάς και θα του λες “ναι” σε όλα. Τα ποιητικά λόγια του μάστορα θα αγγίζουν σαν ηλεκτρόδια την παχύσαρκη καρδιά σου.

Πάνε στο Hot Dog King και πες τους να σου προτείνουν κάτι. Πλήρωσε (είναι σχετικά φθηνό). Φάε. Ευχαρίστησέ με αργότερα. Χοντρέ.

4. Αλατορίγανη

Foursquare: http://4sq.com/tL0Y2I

Η Αλατορίγανη είναι μια ειδική περίπτωση αμαρτίας που σε κάνει να θέλεις να παρατήσεις τις φέτες και τις γραμμώσεις. Στην τελική, ας με γουστάρουν χοντρό οι γκόμενες! Το “Θηρίο” έκανε καριέρα έτσι.

Μιλάμε για μια ψησταριά fast-food που δουλεύει (πάρα) πολύ επειδή φτιάχνει τις πιο καταπληκτικές σούβλες (κεμπάπ και ιστορίες).

Μπορείς να πάρεις κεμπάπ κοτόπουλο ή χοιρινό, με πατάτες φούρνου σε μερίδα και να πάθεις πλάκα – απλά θα το πληρώσεις 7 €, που εμένα μου φαίνονται πολλά.

Υπάρχει όμως ένα glitch στο Matrix, το οποίο θα μοιραστώ μαζί σας: Παραγγείλτε το ίδιο κεμπάπ σε σάντουιτς (ψωμάκι) και θα σας βάλει την ίδια σχεδόν ποσότητα κρέατος μαζί με ότι άλλο διαλέξετε (προτείνω: μουστάρδα, κέτσαπ, ντομάτα, πατάτες, Philadelphia Μουστάρδας) και θα το πληρώσετε μόνο 3 €. What the fuck!

Δοκιμάστε από την Αλατορίγανη και θα πάθετε ζημιά. Είναι ένα διαμάντι…

5. Γιάννης Ψητοπωλείο

(Δεν έχω κάποια εικόνα από τον Γιάννη. Φανταστείτε ένα σάντουιτς. Αυτή είναι η εικόνα.)


Facebook: https://www.facebook.com/psitopoleio.giannis
Foursquare: http://4sq.com/18F6U1G

Μέσα στα τρίωρα που κλείνω στο Blue Cup, κάποια στιγμή με κόβει αυτό που λέγεται λόρδα. Τότε, ψάχνω την κοντινότερη πηγή τροφής.

Συνήθως, αυτή μου η ανάγκη έκανε πλούσιο τον Σαββίκο – μέχρι που βαρέθηκα εκείνη την κάρυ σως όπως και το να περιμένω μισή ώρα για ένα γαμημένο σάντουιτς.

Γι’ αυτό, ξύπνησα το τοπικιστικό μου ένστικτο και πέρασα την πόρτα του “Γιάννη” που βρίσκεται λίγο παραπέρα. Ο “Γιάννης” που λέτε, είναι το πιο φημισμένο φαστφουντάδικο της Βέροιας και υποτίθεται πως κάνει πολύ καλό μπιφτέκι.

Οπότε, τις τελευταίες φορές χτύπησα ένα μπιφτεκάκι σε ψωμάκι, με αγγουρομαγιονέζα, μουστάρδα-κέτσαπ και πατάτες και έμεινα πολύ ικανοποιημένος.

Επίσης, οι άνθρωποι εκεί μέσα ήταν πολύ ευγενικοί, πράγμα που είναι μεγάλο συν.

6. Γιόκ Μπαλίκ

Facebook: Γιόκ Μπαλίκ
Foursquare: http://4sq.com/9h20H5

Τις φορές που έτρωγα στον Σαββίκο, ο κολλητός Βασίλης με κορόιδευε γιατί «Πλήρωνα πολλά λεφτά και δεν χόρταινα».

«Εγώ, φίλε» μου έλεγε, «προτιμώ να πάω στο Γιοκ Μπαλίκ, να δώσω τρία ευρώ και να σκάσω μέχρι το βράδυ…»

Τελικά, ισχύει. Αν πεινάς, πάνε στο Γιοκ Μπαλικ και πάρε ένα Φτερωτό: Είναι πεντανόστιμο και σε χορταίνει λες και ξεφόρτωσες μια μπετονιέρα στο στομάχι σου. Με την καλή έννοια – αν μπορείς να βρεις μια…

7. T.G.I. Friday’s

Facebook: https://www.facebook.com/tgi.fridays.greece
Foursquare: http://4sq.com/9mxd2A

Το να κάνεις παρέα με κομπλεξικούς κολλητούς σαν τον Βασίλη σε αποτρέπει από πολλές χαρές της ζωής. Συγκεκριμένα, ο τύπος είχε κάψει στο μυαλό μου την έννοια των Friday’s γιατί, όπως μου είχε πει πριν από πολλά χρόνια: «Είναι πανάκριβα!».

Γι’ αυτό, είχα πάντα μέσα μου μια καταπιεσμένη φοβία να μη μπω σε ένα από αυτά τα Αμερικανομάγαζα. Ποιοι ήταν αυτοί που έτρωγαν εκεί; Θύματα της παγκοσμιοποίησης που χάριζαν τις μακροχρόνιες καταθέσεις τους; Εφοπλιστές; Πανοραμίτες;

Τότε γνώρισα μια αξιοπρεπή παρέα εφοπλ.. εεε, Καλαμαριοτών (μαζί με έναν Τουμπαίο Παοκτσή) που με τράβηξαν για πρώτη φορά στο καζάνι της κολάσεως που λέγεται T.G.I. Friday’s.

Ρε τους καριόληδες… Ρε στο όνομα του βουτύρου… Πως στο διάολο μπορούν και φτιάχνουν τόσο νόστιμα φαγητά, τόσο παχυντικά, υπέροχα και ζουμερά που σε κάνουν να ξεχνάς το κιτσοαμερικανέ περιβάλλον, τους υπέρ-χαρούμενους σερβιτόρους και το ότι το μαγαζί έχει κάρτα μέλους με πόντους!

Ναι, είναι ακριβό. Ναι σε κάνει χοντρό. Αλλά, παιδιά, τρως ένα δυνατό burger, ξεδιψάς με την diner-στυλ refill Cola και πετάς μολότοφ στον παράδεισο με εκείνο το έγκλημα θερμίδων που λέγεται Chocolate Malted Turtle

Μια-δυο φορές τον μήνα, πια, επιβάλλεται.

8. Pizza Poselli


Δαιμονικό…

Foursquare: http://4sq.com/Piy5FN

Κάτι μέρη σαν την Βαλαωρίτου σε κάνουν να αγνοείς οτιδήποτε έξω απ’ ότι έχεις κάνει lock-on για τη βραδιά σου – γιατί, γενικά, κάποιες παρακμές δεν αντέχεις να τις βλέπεις. Είναι και το ότι δεν κυκλοφορούσα (τότες) προς La Doze μεριά, αλλά εκείνη την πιτσαρία δεν την είχα καν παρατηρήσει.

Στην τελική, να φάω πίτσα στην (καρακαγκούρικη πια) Βαλαωρίτου, δεν θα το σκεφτόμουν καν…

Και μια μέρα, μας πήγε εκεί η Ελένη. Η Ελένη, αν και αδύνατη, είναι χοντρή στην ψυχή. Τρώει ρε! Τρώει το καταραμένο πλασματάκι και δεν χοντραίνει – και κάνει εμάς, που έχουμε εσωτερική τρόμπα, να την ακολουθούμε και να γινόμαστε σούμο ενώ εκείνη γελάει.

Τέσπα, ας αφήσουμε τα κόμπλεξ μου στην άκρη. Η Ελένη η Χοντρή στο Μυαλό, μας πήγε για πίτσα στου Ποζέλη.

Μπορώ να πω πως στην αρχή τρόμαξα, γιατί έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε τυπογραφίες και λογότυπα. Ε, η Pizzeria Poselli έχει για σήμα ένα τρομαχτικό, τρίγωνο logo που μου θυμίζει “Τέλος του Κόσμου” μαζί με Illuminati, ίσως και κάτι από Transformers.

Ακόμη και το απόμακρο βλέμμα της ταμία, αισθάνομαι πως κάτι κρύβει: μυστικά για την Νέα Τάξη Πραγμάτων ή την Area 51 – αλλά, fuck, οι τύποι κάνουν σβούρες την ζύμη μπροστά στα μάτια σου, την ψήνουν κι εσύ τρως μια γαμάτη, ποιοτική πίτσα, με λεπτή ζύμη και γευστικά υλικά.

Αγαπάω πολύ τα μανιτάρια και οι άνθρωποι έχουν μια version, την Tartufo, που βρωμάει μανιταρίλα.

Γι’ αυτό και τους αγάπησα, κι ας κάνουν τα βράδια Τεκτονικές τελετές για δυνάμεις του σκότους. Κι εκείνο το Est. 2012 κάτω από το logo τους, μου λέει πως θέλουν να μείνουν εκεί, κυρίαρχοι στις αισθήσεις του νυχτερινού μας πάχους για πολύ καιρό…

Αυτά!

Αυτά τα λίγα και με τα φαγάδικα…

Bang to Θεσσαλονίκη: Το (sneakerάδικο) DeviceOne.

Λίγους μήνες πριν (γυρνώντας από ένα ταξιδάκι του στη Θεσσαλονίκη) μπαίνει ο αδερφός μου σπίτι με ένα ζευγάρι καινούρια Air Jordans. Μετά το κράξιμο του στυλ: «Πάλι παπούτσια αγόρασες;» ήρθε η πολύ λογική ερώτηση: «Που στο διάολο τα βρήκες;»

Γιατί, όσον αφορά τα ωραία, λίγο special sneakers, δεν μπορώ να πω ότι χάνομαι στις αναρίθμητες επιλογές καταστημάτων. Μόνο online παίζει κάτι – αφού ακόμη και στην Αθήνα, τα επίσημα Nike Stores φέρνουν τα πιο βαρετά, παραδοσιακά μοντέλα. Χρόνια θυμάμαι που παρακαλούσα για Nike Free και με ρωτούσαν με απορία: «Τι είναι αυτό;»

Υπάρχει, όμως, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ένα μικρό κατάστημα γεμάτο με τα γαμάτα μοντέλα της Nike που βλέπαμε στο Hypebeast και δεν ξέραμε που να τα βρούμε.

Continue reading

Ο επικήδειος για το μόνο (νόστιμο) burger της Θεσσαλονίκης.

Μόνο καλά έχω να λέω για τους Βορειοελλαδίτες. Το post που ετοίμαζα, μάλιστα, θα μιλούσε για τη διαφορά ενός Θεσσαλονικιού από όλες τις υπόλοιπες ράτσες της χώρας μας στην ευγένεια. Οπότε, για να τελειώνουμε, οι Θεσσαλονικείς γενικά το ‘χουν.

Εκτός, όμως, από μερικά θέματα. Όπως, οτιδήποτε είναι τραγικά καλό. Για παράδειγμα, πίνουν σωρειδών καφέ στα Mikel ενώ υπάρχει το Blue Cup, ή τρώνε από κάτι μακαρονερί όταν δίπλα τους υπάρχει το Simply Burger.

Εδώ είναι που μας έχουν τα χιπστέρια οι Αθηναίοι! Κρυόκωλοι ή μη, ξέρουν από burger. Και ίσως η πρώτη φορά που δοκίμασα Simply Burger να μου έχει μείνει θολή ανάμνηση, σαν όνειρο – αλλά σίγουρα θυμάμαι πως ήταν μια αποκάλυψη.

«Ώστε, ένα μπιφτέκι μπορεί να έχει τέτοια γεύση!» σκεφτόμουν μασώντας με γουρλωμένα μάτια.


Ένα Simply Burger στο φυσικό του περιβάλλον.

Αυτή ήταν η αρχή του έρωτα. Κι ας μην μιλήσω για τις καλύτερες πατάτες που είχα φάει ποτέ, οι οποίες σερβίρονται με μια παχυντική σως που πιθανότατα παράγεται στην κόλαση από παχύσαρκους δαίμονες.

Ο βασικότερος λόγος που πήγαινα γενικά στο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης ήταν για να φάω Simply Burger. Όπως και σήμερα, που μπήκα στο Cosmos περήφανος, με τα χέρια ανοιχτά σαν σφίχτης, έτοιμος να παραγγείλω μια σαλάτα Ceasar’s από τα Simply Burger. Ναι, ακόμη και η σαλάτα τους είναι καλύτερη από οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα!

Και φτάνω μπροστά στο κατάστημά τους, προσπαθώντας να μην κοιτάξω τα Goody’s στα δεξιά και μου κοπεί η όρεξη και στέκομαι εκεί και κοιτάω κάπου. Εεεμ… Δεξιά είναι τα Goody’s. Αριστερά το μαγειρευτάδικο. Κι εγώ κοιτάω κάπου. Εεεεμμμ…. Κάτι περίεργο συμβαίνει…

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ SIMPLY BURGER????

Ένιωσα την ανάσα μου να χάνεται, ζαλίστηκα. Μήπως βρέθηκα κατά λάθος σε ένα παράλληλο bizzaro σύμπαν όπου η ανθρωπότητα δεν έχει ανακαλύψει ακόμη την απόλαυση; Μήπως η δίωξη κατάλαβε ότι τα Simply είναι ναρκωτικό και τους μάζεψε; Τι στο…

Τότε βλέπω μπροστά μου ένα γνώριμο βλέμμα. Όχι, δεν τον ξέρω κανονικά, αλλά η απόγνωση στα μάτια του μου θυμίζει εμένα, έτσι όπως κοιτάει το placeholder πανί μπροστά από το κλειστό κατάστημα.

«Κι εσύ για Simply Burgers ήρθες;» με ρώτησε.

Έγνεψα με όση δύναμη μου είχε μείνει, ελπίζοντας να ακούσω κάτι καλό. Ίσως αυτός να ήταν ένας ασφαλίτης του λίπους, ένας πληροφοριοδότης των θερμίδων που θα μου έλεγε να ψάξω λίγο καλύτερα για να καταλάβω πως όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση.

«Άσε… Κι εμένα προλίγο μου είπαν ότι έκλεισαν κι έτρεξα από τον κάτω όροφο» Χαμήλωσε το βλέμμα του σαν κασέρι που λιώνει πάνω στο μπιφτέκι. «Στην Αθήνα σκίζουν. Εδώ δεν δούλευαν…»

«Μα, είναι δυνατόν;» τον ρώτησα. «Εγώ έρχομαι εδώ μόνο για αυτά! Και… και τι θα τρώμε τώρα;»

«Δεν ξέρω…» Κοίταξε τα καταστήματα γύρω του. «Μου είπαν ότι εδώ δίπλα κάνουν ένα καλό μπιφτέκι, μεγάλο. Λέω να δοκιμάσω…»

Τον κοίταξα στα μάτια στεναχωρημένος. Απέφυγε το βλέμμα μου σαν από τύψεις. Ήξερε πως έλεγε ψέματα τόσο σε μένα, όσο και στον εαυτό του.

«Δεν ξέρουν να τρώνε οι Θεσσαλονικείς» είπε και έφυγε, χαιρετώντας με με ένα νεύμα του κεφαλιού του.

Κι έτσι έμεινα μόνος, ανάμεσα σε κόσμο που έτρωγε Γκούντις και υπερεκτιμημένο Ντερλικατέσσεν. Μόνος, μπροστά σε ένα μαρκετίστικο πανί, ένα πλαστικό σάβανο πάνω σε νεκρά όνειρα απόλαυσης, πάνω σε ελπίδες για καυτές πατάτες βουτηγμένες στη σως μετά την κοφτερή πείνα της δουλειάς, ένα τέλος σε μια αγάπη που ξεκίνησε από την πρώτη μπουκιά.

Simply Burgers, θα μου λείψετε.
Ήσασταν το μόνο burger που έτρωγα.
Θα είστε για πάντα το μεγαλύτερο σάντουιτς της ζωής μου.

«Αντίο.»


Αυτό είναι το τελευταίο burger που έφαγα στη Θεσσαλονίκη, λίγες μέρες νωρίτερα.

(p.s. Η κουβέντα με τον τύπο είναι αληθινή ιστορία. Για να καταλάβετε…)

Project: Φτιάξε την τέλεια (αντρική) ντουλάπα.

Διαβάστε τα post για τα κομμάτια της (τέλειας) αντρικής ντουλάπας:

  1. Τα 5 βασικότερα αντρικά παντελόνια.
  2. Τα 4 βασικότερα αντρικά πουκάμισα.
  3. Τα 4 βασικότερα αντρικά παπούτσια.
  4. Τα 4 βασικότερα αντρικά μπλουζάκια.
  5. Τα 6 βασικότερα αντρικά μπουφάν. 

Από όταν γεννιόμαστε, μέχρι να γίνουμε (ξέρω ‘γω) εικοσάρηδες, η κοινωνία μας μαθαίνει να μιλάμε, να περπατάμε, να γράφουμε, να γινόμαστε υποψήφιοι δημόσιοι υπάλληλοι… Ταυτόχρονα, από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, οι άνθρωποι δεν χάνουν την ευκαιρία να μας κρατάνε συνέχεια ντυμένους. Ξεκινάνε από την πάνα μας, το πρώτο μας παντελόνι, το πρώτο μας μπλουζάκι και για πολλά χρόνια έπειτα μας ψωνίζει η μάνα μας.

Αλλά, μέσα σε όλα αυτά, που στο διάολο είναι το κομμάτι που μας μαθαίνουν πως να ντυνόμαστε μόνοι μας;

Πουθενά.

Και για ένα πράγμα που καλύπτει το 80% του σώματός μας, που είναι ουσιαστικά (πέραν από το πρόσωπο και τα κιλά μας) όλη η εμφάνισή μας, τυχαίνει να του δίνουμε δυσανάλογα λίγη προσοχή.

Κανονικά, οι πατεράδες μας θα έπρεπε να είναι αυτοί που μας μαθαίνουν από μικρούς πως να δουλεύουμε, πως να αμυνόμαστε, πως να ρίχνουμε γκόμενες και πώς να ντυνόμαστε. Τον (χαμένο) ρόλο του πατέρα τον παίζει πια το internet – κι αν είμαστε τυχεροί, μπορεί να μάθουμε κάτι.

Γι’ αυτό το αντρικό ντύσιμο είναι στα χαμένα. Όχι πως το γυναικείο πάει απαραίτητα καλύτερα, αλλά τουλάχιστον οι κοπέλες δεν φοβούνται να πειραματιστούν περισσότερο και πως να το κάνουμε, ασχολούνται με τα ρούχα από τη φύση τους.

Προσωπικά, δεν ζητάω από κανέναν άντρα να γίνει “γκόμενα”. Αντιθέτως, ο στόχος μου είναι να απλοποιήσω όσο γίνεται τα πράγματα και να καταλήξω στο συμπυκνωμένο ζουμί της υπόθεσης: σε ένα αντρίκιο, απλό ντύσιμο που σε κάνει πάντα να δείχνεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Απλά πράγματα.

Πιστεύω πως μπορώ να βρω μια μεθοδολογία για να φτιάχνεις την τέλεια ντουλάπα με τα βασικότερα ρούχα και συνδυάζοντας τα να μπορείς να είσαι πάντα ωραίος, άνετος και στυλάτος.

Γι’ αυτό, ξεκινάω μια σειρά post υπό το Project: “Φτιάξε την τέλεια ντουλάπα”, όπου θα καθορίσουμε τα απολύτως απαραίτητα ρούχα με τα οποία ένας άντρας μπορεί να ντυθεί ωραία σε κάθε περίσταση.

Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από τις επιλογές;

Επειδή εδώ θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια σίγουρη βάση που μπορεί να καλύψει κάθε περίσταση, οι επιλογές μου βασίζονται σε συγκεκριμένους περιορισμούς:

  1. Η βασική ντουλάπα μπορεί να στηθεί και με χαμηλό budget: Διαλέγοντας τα είδη ρούχων και τα μεμονωμένα κομμάτια, ξεκινάω από την προϋπόθεση ότι ο αναγνώστης δεν θα έχει απεριόριστα χρήματα να διαθέσει. Αντιθέτως, σχεδόν όλη η γκαρνταρόμπα θα μπορεί να στηθεί από τις οικονομικές επιλογές των ZARA, H&M και ASOS. Από την άλλη, αν κάποιος έχει μεγαλύτερo budget, μπορεί πάντοτε να αγοράσει το ίδιο κομμάτι σε πιο ακριβή και ποιοτική έκδοση.
  2. Τα κομμάτια είναι όσο πιο minimal γίνεται: Σίγουρα ένα πουκάμισο με μοτίβα έχει τη θέση του σε μια ντουλάπα, αλλά σε μια σειρά για τα “βασικά κομμάτια” είναι περιττό. Σε αυτή τη σειρά post θα βρείτε μονάχα minimal κομμάτια που μπορούν να συνδυαστούν σχεδόν με όλα τα υπόλοιπα. Έτσι, όχι μόνο θα μπορείτε να κάνετε αμέτρητους συνδυασμούς με σχετικά λίγα κομμάτια, αλλά θα μπορείτε να ανταποκριθείτε και σε διάφορες περιστάσεις, είτε χαλαρές είτε σοβαρότερες, με πιο μεγάλη ευκολία. Ακόμη και στα ολοκληρωμένα και “περίπλοκα” outfit, εγώ συνεχίζω να πιστεύω στην απλότητα. Keep it simple, stupid.
  3. Ο αναγνώστης του Bang to Basic είναι συγκεκριμένος: Όσο πιο συγκεκριμένο είναι κάτι τόσο περισσότερο βοηθάει. Γι’ αυτό και γράφοντας τον οδηγό για την τέλεια αντρική ντουλάπα, φαντάζομαι τον αναγνώστη ως έναν νέο άντρα από 18 έως 30 χρονών, που έχει χαμηλό έως μέσο budget, που προσπαθεί να βελτιώσει το ντύσιμό του και να μάθει για τους κανόνες του και αισθάνεται άνετος να κάνει online αγορές.

Αυτό δεν σημαίνει πως ο οδηγός δεν μπορεί να βοηθήσει έναν μεγαλύτερο άντρα, ή έναν με τεράστιο budget – απλά ίσως εκείνοι να χρειάζονταν λίγο διαφορετικές προτάσεις.

Αυτή η σειρά post απαντάει στα (συνηθισμένα) ερωτήματα:

  • Πως να μάθω να ντύνομαι ωραία;
  • Τι ρούχα πρέπει να έχω στη ντουλάπα μου;
  • Ποια είναι τα βασικά αντρικά ρούχα και πως μπορώ να τα συνδυάσω;
  • Τι να φορέσω στο γάμο… στη δουλειά… στο πρώτο ραντεβού…;
  • Από που να αγοράσω ωραία, αντρικά ρούχα;

Το project βρίσκεται υπό εξέλιξη – οπότε γράψτε οποιαδήποτε πρόταση ή απορία στα comments.

Τα 5 βασικότερα (αντρικά) παντελόνια (της τέλειας ντουλάπας).

Αυτό το post είναι μέρος του Project: “Φτιάξε την τέλεια αντρική ντουλάπα”.

Το παντελόνι είναι το απόλυτο θεμέλιο του αντρικού ντυσίματος. Ότι κι αν φορέσεις, θα είναι μια δευτερεύουσα επιλογή βασισμένη στο χρώμα και το ύφος του.

Φυσικά, αν δούμε τον μέσο άντρα στον δρόμο, βλέπουμε μόνο τζιν, τζιν και τζιν. Εντάξει, μπορεί να έχω θάψει το τζιν σε προηγούμενο ποστ, αλλά δεν είναι κακό να φοράμε κι ένα καλό denim μια στο τόσο.

Το θέμα είναι να κρατάμε μια ισορροπία και να έχουμε μια ποικιλία στις επιλογές μας. Στην τελική, υπάρχουν τόσα πολλά διαφορετικά, υπέροχα παντελόνια.

Continue reading

Ο καλύτερος φίλος του άντρα είναι… η τσάντα του.


Ο Colombagus. Ξέρω, δεν έχω χιούμορ.

Όχι, ξέρετε τι, δεν έγραψα τον τίτλο μόνο και μόνο για πατροπαράδοτο, ξεσηκωτικό copywriting: Τον πιστεύω πραγματικά.

Είμαι ο πρώτος που θα κοροϊδέψω κάτι γυναικείες τσάντες που ξεκίνησε να κουβαλάει ο Kanye και μετά τις είδαμε σε κάθε fashion week βασταζόμενες από τριχωτά, αντρικά χέρια. Οι γυναικείες τσάντες λέγονται γυναικείες γιατί είναι για γυναίκες.

Ξέρετε όμως τι; Πάω στοίχημα πως ο Χριστόφορος Κολόμβος όταν κατέβαινε στα νέα λημέρια της Αμερικής δεν έβαζε τους χάρτες και τα φυσίγγια στην κωλότσεπη. Η οι Ρώσοι μαχητές που πολεμούσαν τους Ναζί στα χαρακώματα, κάπου έπρεπε να κουβαλούν τα σάπια σάντουιτς αρκούδας. Ακόμη και ο Κουστώ κουβαλούσε μια σιδερένια, υποβρύχια τσάντα με αέρα.

“Όλοι οι άντρες που έκαναν κάτι σοβαρό κουβαλούσαν μια τσάντα.”

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά μια γεμάτη μου μέρα στην πόλη, σηκώνει πολύ κουβάλημα: Βιβλία και τετράδια για το πανεπιστήμιο, έγγραφα και ιστορίες για τη δουλειά, ή τα iPad και τους φορτιστές, την κάμερα, ταυτότητες, κάρτες και λοιπά…

Έχω δοκιμάσει να κουβαλήσω μερικά πράγματα στο χέρι, το κινητό μαζί με το iPad κολλημένα στην παλάμη σαν σιαμαία, τα ψιλά στην τσέπη να ακούγονται σαν καμπανάκι προειδοποίησης για τις γάτες. Και δεν μου αρέσει.

Μια τσάντα ενοποιεί την σαβούρα. Τελικά καταλήγεις και πάλι να κουβαλάς σαβούρα, απλά μόνο μια: την τσάντα.

Βλέπετε, είναι απλά απαραίτητο. Και να μην αρχίσω να μιλάω για εκδρομές και παραλίες…

Οπότε, για μένα είναι σίγουρο πως (στην πόλη τουλάχιστον) θα έχω μια τσάντα στην πλάτη μου. Ευτυχώς, το πρόσφατο μπαμ του menswear, επανέφερε την τάση του πατροπαράδοτου, outdoorsy στυλ: λίγο rugged, λίγο ξυλοκοπικό και αναρριχητικό. Τυχαίνει να με συγκινούν οι τάσεις αντρίλας.

Οι τσάντες πλάτης, συγκεκριμένα, ωφελήθηκαν πολύ από αυτή την αναδρομή και σε πολλές online πηγές βρίσκω απίθανα κομμάτια που συνδυάζουν την κληρονομιά προηγούμενων ετών με τις τελευταίες τάσεις – και κάνουν ένα χρηστικό αντικείμενο, όπως το σακίδιο, statement.

Πρώτα απ’ όλα, μια τσάντα πλάτης μπορεί να είναι απόλυτα minimal:

Αυτή η Herschel τσάντα πλάτης είναι ότι πιο minimal μπορείς να κουβαλάς.
Η χωρίς τη μαυρίλα.
Από το ASOS
Μετά, ενδιαφέρον έχουν τα κομμάτια με συνδυασμούς χρωμάτων (και retro αισθητική) όπως αυτό, από το ASOS. Λίγο color-blocking ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Αυτή είναι λίγο πιο φθηνή, από την in-house φίρμα του ASOS.
Κάτι πιο μεγάλο αρχίζει να θυμίζει πραγματικό ορειβατικό εξοπλισμό – αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αποσκευή για ένα χαλαρό τριήμερο. Από το ASOS. Βασικά, με ένα εντελώς outdoor σακίδιο, το παίζεις και τρελίτσα στους κολλημένους της πόλης.
Κάτι έντονα χρώματα μου αρέσουν, σαν κι αυτό το κομμάτι.

Trivia: Η Herschel Supply, που παίζει πολύ σε αυτό το αφιέρωμα (και γενικά στο ASOS) δεν είναι καμία ιστορική εταιρία: Ιδρύθηκε μόλις το 2009 – αλλά εμπνέεται τόσο άμεσα από την mountaineering ιστορία της Αμερικής, που τα προϊόντα της είναι λες κι έπεσαν από καμία ξεχασμένη κορυφή. Αυτό είναι καλό.

Ψόφος στο camo, γενικά – αλλά τα σακίδια είναι ένα από το κομμάτια που το σηκώνουν άνετα.
Αυτή είναι ακόμη πιο retro-εμπνευσμένη.
Μιας και πήραμε φόρα, μια τέτοια hold-all από την Herschel, είναι ότι πρέπει για τα μικρά ταξιδάκια πέρα-δώθε.

Οπότε, ειδικά για το φθινόπωρο που έρχεται προτείνω μια καλή τσάντα πλάτης, στην οποία μπορείς να κουβαλάς από βιβλία, tablet και laptop, μέχρι ομπρέλα και τις τσίχλες σου. Στο GQ τις συνδυάζουν ακόμη και με κοστούμια.

Φυσικά, μείνετε μακριά από τα αντιαισθητικά, sport-οειδή μικρά τσαντάκια που φοριούνται χιαστί – είναι μια κακή τάση που (ευτυχώς) χάνεται.

Ακόμη κι αν η τσάντα πλάτης σας θυμίζει σχολείο, αρκεί λίγος χρόνος με μια για να καταλάβετε το πόσο βοηθάει μια ζωντανή καθημερινότητα. Στην τελική δεν λένε πως το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή; Ξέρω, δεν έχω χιούμορ…