Bang to Θεσσαλονίκη: Το (sneakerάδικο) DeviceOne.

Λίγους μήνες πριν (γυρνώντας από ένα ταξιδάκι του στη Θεσσαλονίκη) μπαίνει ο αδερφός μου σπίτι με ένα ζευγάρι καινούρια Air Jordans. Μετά το κράξιμο του στυλ: «Πάλι παπούτσια αγόρασες;» ήρθε η πολύ λογική ερώτηση: «Που στο διάολο τα βρήκες;»

Γιατί, όσον αφορά τα ωραία, λίγο special sneakers, δεν μπορώ να πω ότι χάνομαι στις αναρίθμητες επιλογές καταστημάτων. Μόνο online παίζει κάτι – αφού ακόμη και στην Αθήνα, τα επίσημα Nike Stores φέρνουν τα πιο βαρετά, παραδοσιακά μοντέλα. Χρόνια θυμάμαι που παρακαλούσα για Nike Free και με ρωτούσαν με απορία: «Τι είναι αυτό;»

Υπάρχει, όμως, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ένα μικρό κατάστημα γεμάτο με τα γαμάτα μοντέλα της Nike που βλέπαμε στο Hypebeast και δεν ξέραμε που να τα βρούμε.

Continue reading

Ο επικήδειος για το μόνο (νόστιμο) burger της Θεσσαλονίκης.

Μόνο καλά έχω να λέω για τους Βορειοελλαδίτες. Το post που ετοίμαζα, μάλιστα, θα μιλούσε για τη διαφορά ενός Θεσσαλονικιού από όλες τις υπόλοιπες ράτσες της χώρας μας στην ευγένεια. Οπότε, για να τελειώνουμε, οι Θεσσαλονικείς γενικά το ‘χουν.

Εκτός, όμως, από μερικά θέματα. Όπως, οτιδήποτε είναι τραγικά καλό. Για παράδειγμα, πίνουν σωρειδών καφέ στα Mikel ενώ υπάρχει το Blue Cup, ή τρώνε από κάτι μακαρονερί όταν δίπλα τους υπάρχει το Simply Burger.

Εδώ είναι που μας έχουν τα χιπστέρια οι Αθηναίοι! Κρυόκωλοι ή μη, ξέρουν από burger. Και ίσως η πρώτη φορά που δοκίμασα Simply Burger να μου έχει μείνει θολή ανάμνηση, σαν όνειρο – αλλά σίγουρα θυμάμαι πως ήταν μια αποκάλυψη.

«Ώστε, ένα μπιφτέκι μπορεί να έχει τέτοια γεύση!» σκεφτόμουν μασώντας με γουρλωμένα μάτια.


Ένα Simply Burger στο φυσικό του περιβάλλον.

Αυτή ήταν η αρχή του έρωτα. Κι ας μην μιλήσω για τις καλύτερες πατάτες που είχα φάει ποτέ, οι οποίες σερβίρονται με μια παχυντική σως που πιθανότατα παράγεται στην κόλαση από παχύσαρκους δαίμονες.

Ο βασικότερος λόγος που πήγαινα γενικά στο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης ήταν για να φάω Simply Burger. Όπως και σήμερα, που μπήκα στο Cosmos περήφανος, με τα χέρια ανοιχτά σαν σφίχτης, έτοιμος να παραγγείλω μια σαλάτα Ceasar’s από τα Simply Burger. Ναι, ακόμη και η σαλάτα τους είναι καλύτερη από οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα!

Και φτάνω μπροστά στο κατάστημά τους, προσπαθώντας να μην κοιτάξω τα Goody’s στα δεξιά και μου κοπεί η όρεξη και στέκομαι εκεί και κοιτάω κάπου. Εεεμ… Δεξιά είναι τα Goody’s. Αριστερά το μαγειρευτάδικο. Κι εγώ κοιτάω κάπου. Εεεεμμμ…. Κάτι περίεργο συμβαίνει…

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ SIMPLY BURGER????

Ένιωσα την ανάσα μου να χάνεται, ζαλίστηκα. Μήπως βρέθηκα κατά λάθος σε ένα παράλληλο bizzaro σύμπαν όπου η ανθρωπότητα δεν έχει ανακαλύψει ακόμη την απόλαυση; Μήπως η δίωξη κατάλαβε ότι τα Simply είναι ναρκωτικό και τους μάζεψε; Τι στο…

Τότε βλέπω μπροστά μου ένα γνώριμο βλέμμα. Όχι, δεν τον ξέρω κανονικά, αλλά η απόγνωση στα μάτια του μου θυμίζει εμένα, έτσι όπως κοιτάει το placeholder πανί μπροστά από το κλειστό κατάστημα.

«Κι εσύ για Simply Burgers ήρθες;» με ρώτησε.

Έγνεψα με όση δύναμη μου είχε μείνει, ελπίζοντας να ακούσω κάτι καλό. Ίσως αυτός να ήταν ένας ασφαλίτης του λίπους, ένας πληροφοριοδότης των θερμίδων που θα μου έλεγε να ψάξω λίγο καλύτερα για να καταλάβω πως όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση.

«Άσε… Κι εμένα προλίγο μου είπαν ότι έκλεισαν κι έτρεξα από τον κάτω όροφο» Χαμήλωσε το βλέμμα του σαν κασέρι που λιώνει πάνω στο μπιφτέκι. «Στην Αθήνα σκίζουν. Εδώ δεν δούλευαν…»

«Μα, είναι δυνατόν;» τον ρώτησα. «Εγώ έρχομαι εδώ μόνο για αυτά! Και… και τι θα τρώμε τώρα;»

«Δεν ξέρω…» Κοίταξε τα καταστήματα γύρω του. «Μου είπαν ότι εδώ δίπλα κάνουν ένα καλό μπιφτέκι, μεγάλο. Λέω να δοκιμάσω…»

Τον κοίταξα στα μάτια στεναχωρημένος. Απέφυγε το βλέμμα μου σαν από τύψεις. Ήξερε πως έλεγε ψέματα τόσο σε μένα, όσο και στον εαυτό του.

«Δεν ξέρουν να τρώνε οι Θεσσαλονικείς» είπε και έφυγε, χαιρετώντας με με ένα νεύμα του κεφαλιού του.

Κι έτσι έμεινα μόνος, ανάμεσα σε κόσμο που έτρωγε Γκούντις και υπερεκτιμημένο Ντερλικατέσσεν. Μόνος, μπροστά σε ένα μαρκετίστικο πανί, ένα πλαστικό σάβανο πάνω σε νεκρά όνειρα απόλαυσης, πάνω σε ελπίδες για καυτές πατάτες βουτηγμένες στη σως μετά την κοφτερή πείνα της δουλειάς, ένα τέλος σε μια αγάπη που ξεκίνησε από την πρώτη μπουκιά.

Simply Burgers, θα μου λείψετε.
Ήσασταν το μόνο burger που έτρωγα.
Θα είστε για πάντα το μεγαλύτερο σάντουιτς της ζωής μου.

«Αντίο.»


Αυτό είναι το τελευταίο burger που έφαγα στη Θεσσαλονίκη, λίγες μέρες νωρίτερα.

(p.s. Η κουβέντα με τον τύπο είναι αληθινή ιστορία. Για να καταλάβετε…)

Project: Φτιάξε την τέλεια (αντρική) ντουλάπα.

Διαβάστε τα post για τα κομμάτια της (τέλειας) αντρικής ντουλάπας:

  1. Τα 5 βασικότερα αντρικά παντελόνια.
  2. Τα 4 βασικότερα αντρικά πουκάμισα.
  3. Τα 4 βασικότερα αντρικά παπούτσια.
  4. Τα 4 βασικότερα αντρικά μπλουζάκια.
  5. Τα 6 βασικότερα αντρικά μπουφάν. 

Από όταν γεννιόμαστε, μέχρι να γίνουμε (ξέρω ‘γω) εικοσάρηδες, η κοινωνία μας μαθαίνει να μιλάμε, να περπατάμε, να γράφουμε, να γινόμαστε υποψήφιοι δημόσιοι υπάλληλοι… Ταυτόχρονα, από την πρώτη στιγμή της ζωής μας, οι άνθρωποι δεν χάνουν την ευκαιρία να μας κρατάνε συνέχεια ντυμένους. Ξεκινάνε από την πάνα μας, το πρώτο μας παντελόνι, το πρώτο μας μπλουζάκι και για πολλά χρόνια έπειτα μας ψωνίζει η μάνα μας.

Αλλά, μέσα σε όλα αυτά, που στο διάολο είναι το κομμάτι που μας μαθαίνουν πως να ντυνόμαστε μόνοι μας;

Πουθενά.

Και για ένα πράγμα που καλύπτει το 80% του σώματός μας, που είναι ουσιαστικά (πέραν από το πρόσωπο και τα κιλά μας) όλη η εμφάνισή μας, τυχαίνει να του δίνουμε δυσανάλογα λίγη προσοχή.

Κανονικά, οι πατεράδες μας θα έπρεπε να είναι αυτοί που μας μαθαίνουν από μικρούς πως να δουλεύουμε, πως να αμυνόμαστε, πως να ρίχνουμε γκόμενες και πώς να ντυνόμαστε. Τον (χαμένο) ρόλο του πατέρα τον παίζει πια το internet – κι αν είμαστε τυχεροί, μπορεί να μάθουμε κάτι.

Γι’ αυτό το αντρικό ντύσιμο είναι στα χαμένα. Όχι πως το γυναικείο πάει απαραίτητα καλύτερα, αλλά τουλάχιστον οι κοπέλες δεν φοβούνται να πειραματιστούν περισσότερο και πως να το κάνουμε, ασχολούνται με τα ρούχα από τη φύση τους.

Προσωπικά, δεν ζητάω από κανέναν άντρα να γίνει “γκόμενα”. Αντιθέτως, ο στόχος μου είναι να απλοποιήσω όσο γίνεται τα πράγματα και να καταλήξω στο συμπυκνωμένο ζουμί της υπόθεσης: σε ένα αντρίκιο, απλό ντύσιμο που σε κάνει πάντα να δείχνεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Απλά πράγματα.

Πιστεύω πως μπορώ να βρω μια μεθοδολογία για να φτιάχνεις την τέλεια ντουλάπα με τα βασικότερα ρούχα και συνδυάζοντας τα να μπορείς να είσαι πάντα ωραίος, άνετος και στυλάτος.

Γι’ αυτό, ξεκινάω μια σειρά post υπό το Project: “Φτιάξε την τέλεια ντουλάπα”, όπου θα καθορίσουμε τα απολύτως απαραίτητα ρούχα με τα οποία ένας άντρας μπορεί να ντυθεί ωραία σε κάθε περίσταση.

Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από τις επιλογές;

Επειδή εδώ θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια σίγουρη βάση που μπορεί να καλύψει κάθε περίσταση, οι επιλογές μου βασίζονται σε συγκεκριμένους περιορισμούς:

  1. Η βασική ντουλάπα μπορεί να στηθεί και με χαμηλό budget: Διαλέγοντας τα είδη ρούχων και τα μεμονωμένα κομμάτια, ξεκινάω από την προϋπόθεση ότι ο αναγνώστης δεν θα έχει απεριόριστα χρήματα να διαθέσει. Αντιθέτως, σχεδόν όλη η γκαρνταρόμπα θα μπορεί να στηθεί από τις οικονομικές επιλογές των ZARA, H&M και ASOS. Από την άλλη, αν κάποιος έχει μεγαλύτερo budget, μπορεί πάντοτε να αγοράσει το ίδιο κομμάτι σε πιο ακριβή και ποιοτική έκδοση.
  2. Τα κομμάτια είναι όσο πιο minimal γίνεται: Σίγουρα ένα πουκάμισο με μοτίβα έχει τη θέση του σε μια ντουλάπα, αλλά σε μια σειρά για τα “βασικά κομμάτια” είναι περιττό. Σε αυτή τη σειρά post θα βρείτε μονάχα minimal κομμάτια που μπορούν να συνδυαστούν σχεδόν με όλα τα υπόλοιπα. Έτσι, όχι μόνο θα μπορείτε να κάνετε αμέτρητους συνδυασμούς με σχετικά λίγα κομμάτια, αλλά θα μπορείτε να ανταποκριθείτε και σε διάφορες περιστάσεις, είτε χαλαρές είτε σοβαρότερες, με πιο μεγάλη ευκολία. Ακόμη και στα ολοκληρωμένα και “περίπλοκα” outfit, εγώ συνεχίζω να πιστεύω στην απλότητα. Keep it simple, stupid.
  3. Ο αναγνώστης του Bang to Basic είναι συγκεκριμένος: Όσο πιο συγκεκριμένο είναι κάτι τόσο περισσότερο βοηθάει. Γι’ αυτό και γράφοντας τον οδηγό για την τέλεια αντρική ντουλάπα, φαντάζομαι τον αναγνώστη ως έναν νέο άντρα από 18 έως 30 χρονών, που έχει χαμηλό έως μέσο budget, που προσπαθεί να βελτιώσει το ντύσιμό του και να μάθει για τους κανόνες του και αισθάνεται άνετος να κάνει online αγορές.

Αυτό δεν σημαίνει πως ο οδηγός δεν μπορεί να βοηθήσει έναν μεγαλύτερο άντρα, ή έναν με τεράστιο budget – απλά ίσως εκείνοι να χρειάζονταν λίγο διαφορετικές προτάσεις.

Αυτή η σειρά post απαντάει στα (συνηθισμένα) ερωτήματα:

  • Πως να μάθω να ντύνομαι ωραία;
  • Τι ρούχα πρέπει να έχω στη ντουλάπα μου;
  • Ποια είναι τα βασικά αντρικά ρούχα και πως μπορώ να τα συνδυάσω;
  • Τι να φορέσω στο γάμο… στη δουλειά… στο πρώτο ραντεβού…;
  • Από που να αγοράσω ωραία, αντρικά ρούχα;

Το project βρίσκεται υπό εξέλιξη – οπότε γράψτε οποιαδήποτε πρόταση ή απορία στα comments.

Τα 5 βασικότερα (αντρικά) παντελόνια (της τέλειας ντουλάπας).

Αυτό το post είναι μέρος του Project: “Φτιάξε την τέλεια αντρική ντουλάπα”.

Το παντελόνι είναι το απόλυτο θεμέλιο του αντρικού ντυσίματος. Ότι κι αν φορέσεις, θα είναι μια δευτερεύουσα επιλογή βασισμένη στο χρώμα και το ύφος του.

Φυσικά, αν δούμε τον μέσο άντρα στον δρόμο, βλέπουμε μόνο τζιν, τζιν και τζιν. Εντάξει, μπορεί να έχω θάψει το τζιν σε προηγούμενο ποστ, αλλά δεν είναι κακό να φοράμε κι ένα καλό denim μια στο τόσο.

Το θέμα είναι να κρατάμε μια ισορροπία και να έχουμε μια ποικιλία στις επιλογές μας. Στην τελική, υπάρχουν τόσα πολλά διαφορετικά, υπέροχα παντελόνια.

Continue reading

Ο καλύτερος φίλος του άντρα είναι… η τσάντα του.


Ο Colombagus. Ξέρω, δεν έχω χιούμορ.

Όχι, ξέρετε τι, δεν έγραψα τον τίτλο μόνο και μόνο για πατροπαράδοτο, ξεσηκωτικό copywriting: Τον πιστεύω πραγματικά.

Είμαι ο πρώτος που θα κοροϊδέψω κάτι γυναικείες τσάντες που ξεκίνησε να κουβαλάει ο Kanye και μετά τις είδαμε σε κάθε fashion week βασταζόμενες από τριχωτά, αντρικά χέρια. Οι γυναικείες τσάντες λέγονται γυναικείες γιατί είναι για γυναίκες.

Ξέρετε όμως τι; Πάω στοίχημα πως ο Χριστόφορος Κολόμβος όταν κατέβαινε στα νέα λημέρια της Αμερικής δεν έβαζε τους χάρτες και τα φυσίγγια στην κωλότσεπη. Η οι Ρώσοι μαχητές που πολεμούσαν τους Ναζί στα χαρακώματα, κάπου έπρεπε να κουβαλούν τα σάπια σάντουιτς αρκούδας. Ακόμη και ο Κουστώ κουβαλούσε μια σιδερένια, υποβρύχια τσάντα με αέρα.

“Όλοι οι άντρες που έκαναν κάτι σοβαρό κουβαλούσαν μια τσάντα.”

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά μια γεμάτη μου μέρα στην πόλη, σηκώνει πολύ κουβάλημα: Βιβλία και τετράδια για το πανεπιστήμιο, έγγραφα και ιστορίες για τη δουλειά, ή τα iPad και τους φορτιστές, την κάμερα, ταυτότητες, κάρτες και λοιπά…

Έχω δοκιμάσει να κουβαλήσω μερικά πράγματα στο χέρι, το κινητό μαζί με το iPad κολλημένα στην παλάμη σαν σιαμαία, τα ψιλά στην τσέπη να ακούγονται σαν καμπανάκι προειδοποίησης για τις γάτες. Και δεν μου αρέσει.

Μια τσάντα ενοποιεί την σαβούρα. Τελικά καταλήγεις και πάλι να κουβαλάς σαβούρα, απλά μόνο μια: την τσάντα.

Βλέπετε, είναι απλά απαραίτητο. Και να μην αρχίσω να μιλάω για εκδρομές και παραλίες…

Οπότε, για μένα είναι σίγουρο πως (στην πόλη τουλάχιστον) θα έχω μια τσάντα στην πλάτη μου. Ευτυχώς, το πρόσφατο μπαμ του menswear, επανέφερε την τάση του πατροπαράδοτου, outdoorsy στυλ: λίγο rugged, λίγο ξυλοκοπικό και αναρριχητικό. Τυχαίνει να με συγκινούν οι τάσεις αντρίλας.

Οι τσάντες πλάτης, συγκεκριμένα, ωφελήθηκαν πολύ από αυτή την αναδρομή και σε πολλές online πηγές βρίσκω απίθανα κομμάτια που συνδυάζουν την κληρονομιά προηγούμενων ετών με τις τελευταίες τάσεις – και κάνουν ένα χρηστικό αντικείμενο, όπως το σακίδιο, statement.

Πρώτα απ’ όλα, μια τσάντα πλάτης μπορεί να είναι απόλυτα minimal:

Αυτή η Herschel τσάντα πλάτης είναι ότι πιο minimal μπορείς να κουβαλάς.
Η χωρίς τη μαυρίλα.
Από το ASOS
Μετά, ενδιαφέρον έχουν τα κομμάτια με συνδυασμούς χρωμάτων (και retro αισθητική) όπως αυτό, από το ASOS. Λίγο color-blocking ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Αυτή είναι λίγο πιο φθηνή, από την in-house φίρμα του ASOS.
Κάτι πιο μεγάλο αρχίζει να θυμίζει πραγματικό ορειβατικό εξοπλισμό – αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αποσκευή για ένα χαλαρό τριήμερο. Από το ASOS. Βασικά, με ένα εντελώς outdoor σακίδιο, το παίζεις και τρελίτσα στους κολλημένους της πόλης.
Κάτι έντονα χρώματα μου αρέσουν, σαν κι αυτό το κομμάτι.

Trivia: Η Herschel Supply, που παίζει πολύ σε αυτό το αφιέρωμα (και γενικά στο ASOS) δεν είναι καμία ιστορική εταιρία: Ιδρύθηκε μόλις το 2009 – αλλά εμπνέεται τόσο άμεσα από την mountaineering ιστορία της Αμερικής, που τα προϊόντα της είναι λες κι έπεσαν από καμία ξεχασμένη κορυφή. Αυτό είναι καλό.

Ψόφος στο camo, γενικά – αλλά τα σακίδια είναι ένα από το κομμάτια που το σηκώνουν άνετα.
Αυτή είναι ακόμη πιο retro-εμπνευσμένη.
Μιας και πήραμε φόρα, μια τέτοια hold-all από την Herschel, είναι ότι πρέπει για τα μικρά ταξιδάκια πέρα-δώθε.

Οπότε, ειδικά για το φθινόπωρο που έρχεται προτείνω μια καλή τσάντα πλάτης, στην οποία μπορείς να κουβαλάς από βιβλία, tablet και laptop, μέχρι ομπρέλα και τις τσίχλες σου. Στο GQ τις συνδυάζουν ακόμη και με κοστούμια.

Φυσικά, μείνετε μακριά από τα αντιαισθητικά, sport-οειδή μικρά τσαντάκια που φοριούνται χιαστί – είναι μια κακή τάση που (ευτυχώς) χάνεται.

Ακόμη κι αν η τσάντα πλάτης σας θυμίζει σχολείο, αρκεί λίγος χρόνος με μια για να καταλάβετε το πόσο βοηθάει μια ζωντανή καθημερινότητα. Στην τελική δεν λένε πως το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή; Ξέρω, δεν έχω χιούμορ…

Bang to Θεσσαλονίκη: Το Blue Cup.

Κάποτε ο κόσμος είχε φάει κόλλημα με την γευσιγνωσία κρασιού. Λογικό, στην ποζεράδικη νεόπλουτη Ελλάδα των 90s. Μετά τους πέρασε και το γύρισαν στην (φθηνότερη) γευσιγνωσία μπύρας.

Κανείς, όμως, δεν είχε καταλάβει ότι η πραγματική μαγεία κρύβονταν (με πολύ undercover τρόπο) σε εκείνο τον σιχαμερό, στιγμιαίο καφέ που γέμιζε το φραπεδοπότηρό τους. Γιατί, ο καφές, κανονικά είναι κάτι το πολύ ανώτερο από κάθε κρασί, κάθε μπύρα, κάθε ετοιματζίδικο ρόφημα…

Continue reading

Απα-ντύσεις: «Τι είναι το smart casual (dress code)»;

Τα dress codes είναι ένα κομμάτι κοινωνικών κανόνων με το οποίο πολλοί δεν θα χρειαστεί να ασχοληθούμε ποτέ.

Μεγαλώνουμε, όμως, και ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί η μοίρα να μας οδηγήσει σε δουλειές γραφείου (εδώ η στο εξωτερικό) ή σε events όπου το dress code έχει σημασία – αρκετή για να φας πόδι αν το πας λάθος.

Όταν ακούς «ντύσου black-tie» τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα γιατί το dress code είναι απόλυτα συγκεκριμένο: Μαύρο tuxedo με παπιγιόν.

Εκεί που τα πράγματα μπερδεύονται είναι σε ρευστές έννοιες, όπως το smart casual.

Η λέξη “smart” χρησιμοποιείται με την έννοια προσεγμένο, ενώ “casual” σημαίνει να είσαι άνετος και να μην φοβηθείς να δείξεις την προσωπικότητά σου – και φυσικά να μην φοράς κοστούμι.

Tip: Το κοστούμι δεν είναι casual – ακόμη και αν μπορώ να χρησιμοποιήσω χάριν ευκολίας την έννοια “casual κοστούμι”, για να ξεχωρίσω ένα που μπορεί να φορεθεί καθημερινά για καφέ σε σύγκριση με ένα που φοράμε σε κηδείες.

Smart casual σημαίνει πως θα είσαι άνετος στα ρούχα σου, αλλά και προσεγμένος. Δεν θα είσαι σαν να πηγαίνεις στο γήπεδο, αλλά ούτε και σαν να κλείνεις deal με τον Warren Buffet.

Κάποιες φορές, στο smart casual, το πρόβλημα δεν είναι να μην είσαι αρκετά επίσημος, αλλά το να μην είσαι overdressed. Γιατί, σε μια δουλειά όπου όλοι ντύνονται με chinos και τζιν, αν εσύ πας με το κοστούμι θα σε περάσουν για επιδειξία. Λέμε τώρα…

Στο infographic παρακάτω, δείχνω ξεκάθαρα τι είναι το αντρικό smart casualκαι τι δεν είναι: