Ξεκίνησε η παρακμή των street fashion blogs;

Οι φωτογραφίες πραγματικών ανθρώπων της μόδας, μπροστά από τις διάφορες Fashion Week του κόσμου, ήταν αυτές που ξεκίνησαν την πρόσφατη χρυσή εποχή του menswear blogging.

Όχι ότι έφτασε ακόμη σε επίπεδα mainstream, αλλά σίγουρα τα χιλιάδες blogs σχετικά με ανδρικά ρούχα που ξεπήδησαν τον τελευταίο χρόνο, οι άπειρες φωτογραφίες στο Tumblr και οι κρατημένες για blogger πρώτες θέσεις στα μεγαλύτερα fashion show, κάτι σημαίνουν.

Η ομορφιά των street φωτογραφιών ήταν, όμως, ότι μπορούσε κανείς να δει πως ακριβώς ντύνονται οι άνθρωποι του χώρου έξω από την πασαρέλα – πως ντύνεται ο σχεδιαστής μιας φίρμας, ο εκδότης ενός περιοδικού μόδας η ένα μοντέλο, όταν απλά πάνε κάπου για τη δουλειά τους.

Continue reading

Bang to Ιωάννινα: Πριν την καταιγίδα, με τον Γιώργο και τον Βαγγέλη.

Ίσα που προλάβαμε να πιούμε τον καφέ μας πριν αρχίσει η (όλως περιέργως) ηλιόλουστη μέρα να γίνεται τυπική Γιαννιώτικη (=υγρή).

Αυτό που έχει ενδιαφέρον με τον Γιώργο και τον Βαγγέλη, είναι πως αποδεικνύουν ότι γίνεται να είσαι πρωτοετής (η σχεδόν δευτεροετείς πια) και να δίνεις σημασία στο τι φοράς.

Continue reading

Guitar Chords: Skin, from Sade.

The song “Skin” is one of my favorite ballads from Sade’s latest album, so I worked out the guitar chords for it:



Cm                                  Fm
When I found out this love’s undone
Cm      Fm     Cm
I was like a gun, sure as it was over
Fm          Cm          Fm
Felt like nothing good could come
Cm                      Fm
Sure as it’s gonna play and play
Cm                      Fm
Like Michael back in the day
Cm                  Fm
I’m gonna peel you away
Cm           Fm
G#             A#            Cm
Now as I begin to wash you off my skin
G#       A#
I’m gonna peel you away
Cm
‘Cause you’re not right within
(and use the same chords for the rest of the song)
I love you so
Sometimes love has to let go
So this time don’t think it’s a lie
I say goodbye
Now as I begin to wash you off my skin
I’m gonna peel you away
‘Cause you’re not right within
Now it’s time to wash you off my skin
Now as I begin, it couldn’t be right
‘Cause you’re not right within
I say goodbye

Μετά τον χωρισμό, στην εποχή του Twitter.

Πόσο μπορεί να έμοιαζε ένας χωρισμός στην εποχή των παππούδων μας με έναν σημερινό;

Και δεν μιλάω για την πρώτη γελοία σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό, την αλλαγή κατάστασης σχέσης στο Facebook, όπου πριν καλά-καλά καταλάβει κάποιος ότι χώρισε, τρέχει να το δηλώσει στους άσχετους της ζωής του. Σκέφτομαι πιο πολύ την αδυναμία να κλείσεις κάθε δίαυλο επικοινωνίας με τους ανθρώπους του παρελθόντος σου. Eίναι δύσκολο πια.Τι διαφορά έχει ένα δημόσιο πρόσωπο από τον μέσο χρήστη του twitter;
Continue reading

Brunello Cucinelli: Η φιλοσοφία του “βασιλιά του κασμιριού”.


Photo by PanoramaEconomy

Ο Brunello Cucinelli, πέραν από ένα σημαντικό κομμάτι της Ιταλικής βιομηχανίας ρούχων, είναι κι ένας πολύ ενδιαφέρον άντρας.

Ο αυτοδημιούργητος “βασιλιάς του κασμιριού” ξεκίνησε την αυτοκρατορία του στα 25 του χρόνια, όταν, ενώ σπούδαζε μηχανικός, αποφάσισε να πουλήσει χρωματιστά κασμιρένια γυναικεία ρούχα σε μία αγορά που είχε συνηθίσει το συγκεκριμένο ύφασμα σε σκοτεινούς τόνους.

Trivia: Το κασμίρι (cashmere) είναι μαλλί από το ομώνυμο είδος κατσικιών. Η υφή του είναι εξαιρετικά απαλή και τα προϊόντα από αυτό μπορούν να είναι τόσο λεπτά σε μέγεθος, όσο και ζεστά.

Η επιλογή του, απ’ ότι έδειξε η ιστορία, ήταν επιτυχημένη και πολύ σύντομα η δραστηριότητά του εξαπλώθηκε στην διεθνή αγορά.

Το 1985, αγόρασε ένα σχεδόν κατεστραμμένο μεσαιωνικό κάστρο στο χωριό Solomeo, το οποίο και ανακαίνισε με στόχο να στεγάσει την επιχείρησή του. Σήμερα, το Solomeo είναι ουσιαστικά ο ζωντανός οργανισμός της βιομηχανίας Cucinelli, με πάνω από 500 κατοίκους να εργάζονται στην εταιρία, να τρώνε μαζί στο κάστρο και να συνεχίζουν, μερικές φορές, το ράψιμο στο σπίτι τους.

Αυτό, όμως, που κάνει τον Cucinelli να ξεχωρίζει είναι η φιλοσοφία ζωής του. Ο τύπος είναι βουτηγμένος μέσα στα γραπτά του Μάρκου Αυρήλιου, αρχαίου Ρωμαίου αυτοκράτορα, υποστηρικτή της Στωϊκής φιλοσοφίας.

Για όσους δεν γνωρίζουν τους Στωϊκούς, η φιλοσοφία τους επικεντρωνόταν στην αξία των ανθρωπίνων αρετών και προσπαθούσε να δώσει τα εφόδια στον άνθρωπο για να ζήσει μια ευχάριστη ζωή, με τον ελάχιστο δυνατό πόνο και με μια επίγνωση της “μικρότητάς” του.

Ο Μάρκος Αυρήλιος, ακόμη κι αν ήταν αυτοκράτορας, προσπαθούσε (και το κατάφερνε) να είναι ένας προσγειωμένος άνθρωπος που δεν προσκολλούνταν στις “ψεύτικες αξίες” της κοινωνικής αναγνώρισης, ούτε στα ασήμαντα υλικά αγαθά, που τελικά δεν μπορεί κανείς να πάρει μαζί του όταν πεθάνει. Αυτός ο αυτοκράτορας, ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος που προσπαθούσε να κάνει την δουλειά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με καλοσύνη προς την κοινωνία του και χωρίς τάσσεις μεγαλομανείας.

Ο Brunello θυμίζει, απ’ ότι φαίνεται, τα χαρακτηριστικά του αρχαίου αυτοκράτορα – τουλάχιστον προσπαθεί να του μοιάσει. Κι αρκεί να δεις μια συνέντευξη του, για να καταλάβεις τον “καλόβολο”, προσγειωμένο χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου που ξεκίνησε από το μηδέν κι έδωσε δουλειά σε χίλιους ανθρώπους ενός ξεχασμένου Ιταλικού χωριού.

Το λέει κι ο ίδιος, εξάλλου, ότι προτεραιότητά του είναι η καλύτερη ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού του. Δίνει πρωταρχική σημασία στους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύει και στους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται. Το προϊόν του, είναι απλά το μέσο – συνεχίζοντας το ίδιο να εκφράζει τις κλασσικές Ιταλικές αξίες της ομορφιάς και της ποιότητας.

Και τα δημιουργήματα αυτής της νοοτροπίας φαίνεται πως είναι “ποτισμένα” στις ίδιες αρετές του δημιουργού τους. Αντρικά ρούχα “που φοριούνται”, ρεαλιστικά – συνήθως σε “γήινα” χρώματα.

Ταυτόχρονα, όμως, θα δεις τον Cucinelli να συνδυάζει διαφορετικού είδους κομμάτια με έναν πολύ προχωρημένο τρόπο, αν και γνήσια Ιταλικό: Τζιν με blazer που θυμίζουν σοβαρά κομμάτια κοστουμιού, cargo παντελόνια με double-breasted σακάκια, κοστούμια και από πάνω συνθετικό αμάνικο μπουφάν. Συνδυασμοί που μπορεί να μην σκεφτόσουν ο ίδιος, αλλά που θα σου φανούν φυσικότατοι αν τους δεις στον δρόμο – καθόλου παράξενο, αφού κι ίδιος παραδέχεται πως εμπνέεται για τον σχεδιασμό τους από το στυλ των αντρών που βλέπει στους δρόμους των πόλεων.

Ο ίδιος ο Cucinelli μιλάει, ακόμη, για τους “φωτισμένους” ανθρώπους, αναφερόμενος στους καλλιτέχνες, στους δημιουργικούς ανθρώπους, σε όποιον έχει μια αντίστοιχη φιλοσοφία ζωής. Έφτιαξε μάλιστα το θέατρο στο Solomeo γι’ αυτούς – ως έναν χώρο, αντίστοιχο με τα αρχαιοελληνικά θέατρα, έναν χώρο για να προωθηθεί η κουλτούρα και η ελεύθερη σκέψη.

«Η ιδέα πίσω από την φιλοσοφία μου είναι να δώσω στην εταιρία έναν ανώτερο σκοπό, πέραν απλά από το κέρδος: Το να βελτιώσουμε την ανθρωπότητα, την οποία θεωρώ ως το “απόλυτο αγαθό”» λέει χαρακτηριστικά σε μια συνέντευξή του στο EliteTraveler. «Θέλω να δώσω πίσω στους ανθρώπους, αυτούς που ουσιαστικά είναι η εταιρία».

Η φίρμα Brunello Cucinelli, όχι μόνο φτιάχνει μερικά από τα πιο ποιοτικά, γνήσια Ιταλικά έτοιμα ρούχα, αλλά κρύβει από πίσω της και μια φιλοσοφία ζωής, μια ανθρωπιά που θα έπρεπε πολλοί άλλοι (σε κάθε επαγγελματικό τομέα) να έχουν ως πρότυπο. Ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα γίνει το απόλυτο παράδειγμα προς μίμηση.

Περισσότερα για την εταιρία μπορείτε να βρείτε στο: http://www.brunellocucinelli.it/

Ακόμη, διαβάστε μια ενδιαφέρουσα περιήγηση στο Solomeo από το A Continuous Lean: http://www.acontinuouslean.com/2011/06/07/brunello-cucinellis-italian-shangri-la/

…μια προσεγμένη περιγραφή του «ποιος είναι ο Cucinelli» από το Reuters: http://www.reuters.com/article/2009/11/11/us-italy-cucinelli-idUSTRE5AA01820091111

…και μια ακόμη συνέντευξη του Cucinelli από το PanoramaEconomy: http://www.panoramaeconomy.com/2012/01/17/my-philosophy-of-profit/

Pitti Imagine Uomo: Η έκθεση (παράδεισος) της αντρικής μόδας.


Photo by http://www.pittimmagine.com

Η Ιταλία δεν θέλει και πολύ κόπο για να θεωρηθεί “παράδεισος” για έναν πωρωμένο με το ντύσιμο – αρκεί μια βόλτα στο Μιλάνο για να βρεις γλυκούς γεράκους με ονόματα του στυλ “Salvatore” που θα κάτσουν και θα σου φτιάξουν “sur mesure” παπούτσια με δεξιοτεχνία δεκαετιών.

Αυτό, πέραν του ότι από μόνοι τους, ως λαός, οι Ιταλοί είναι ωραίοι, στυλάτοι και αδύνατοι. Και η Ιταλική γλώσσα – σε αντίθεση με κάτι Γερμανικούς βρυχηθμούς – είναι φτιαγμένη για καλοκαιρινές “συνομιλίες” με Ιταλίδες – που τις λες και “όμορφες”.

Να μιλήσω για το Ιταλικό φαγητό; Πάνε βράσε τα Barilla σου και έλα…

Μόνο με αυτά, έχω αρκετούς λόγους να σηκωθώ και να πάω να ζήσω π.χ. στο Μιλάνο; Οπότε, η ύπαρξη γεγονότων, όπως το Pitti Imagine Uomo, είναι το κερασάκι πάνω σε μια σοκολατένια τούρτα με αρνητικές θερμίδες – ένα “θαύμα”.

Και τι σχέση έχει ένα 22χρονος Έλληνας φοιτητής, με μια εμπορική έκθεση ρούχων;

Μα, ο λόγος που γράφω για menswear είναι οι φωτογραφίες, που κάποτε είδα, των παρευρισκομένων σε τέτοιες εκθέσεις. Φωτογραφίες τραβηγμένες από έναν blogger που έψαχνε “στυλάτα” άτομα μπροστά στις εξόδους των εκθεσιακών περιπτέρων.

Κι ο Schott Schuman (The Sartorialist), που ουσιαστικά έφτιαξε την κατηγορία των street fashion blogs, πριν από μερικά χρόνια έκανε απλά το χόμπι του.

Ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα μια φωτογραφία (του άγνωστου τότε για εμένα) Nichelson Wooster με ένα απίθανο γκρι κουστούμι και το “γυριστό” μουστάκι του και κινήθηκε η περιέργειά μου: Ποιος είναι αυτός; Πόσο διαφορετικός, αλλά και άνετος δείχνει;


Για εμένα, αυτή η φωτογραφία τα ξεκίνησε όλα. Από τον Sartorialist.

Εκεί ξεκίνησε το ενδιαφέρον μου με το ντύσιμο και το στυλ, σε μια φωτογραφία που βγήκε στο Μιλάνο.

Η ιστορία του Pitti Imagine Uomo.

Τώρα ίσως να φαίνεται περίεργο, αλλά η Ιταλία δεν θεωρούνταν πάντοτε το κέντρο του παγκόσμιου στυλ. Παλαιότερα, τα ηνία της παγκόσμιας βιομηχανίας τα κρατούσε η Γαλλία.

Ήταν κάπου στο 1940, όταν η Ιταλική παραγωγή αντρικής μόδας άρχισε να οργανώνεται με σκοπό να δώσει αξία στο (απίστευτο πια) brand name που λέγεται “made in Italy“.

Με κέντρο την Φλωρεντία, αρχικά δημιουργήθηκαν παρουσιάσεις γυναικείων Ιταλικών ενδυμάτων.

Η καρδιά των εκδηλώσεων “χτυπούσε” στο Palazzo Pitti, στην Φλωρεντία – και με την δημιουργία του Κέντρου Ιταλικής Μόδας εκεί, το 1950 ήταν η περίοδος που η έκθεση του Centro Moda άρχισε να εδραιώνεται ως η μεγαλύτερη παρουσίαση μόδας στην Ευρώπη, με καλεσμένους διεθνείς δημοσιογράφους της μόδας.

Το 1963 έγινε η πρώτη παρουσίαση αντρικών ενδυμάτων. Άγια χρονιά!

Μετά από περίπου 10 χρόνια, όμως, το 1972, ξεκίνησε και η διοργάνωση που μας αφορά περισσότερο, η Pitti Imagine Uomo – μια εμπορική έκθεση, αποκλειστικά για αντρικό ρουχισμό και αξεσουάρ, η οποία απέκτησε αμέσως αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το 1988, η διοργανώτρια εταιρία άλλαξε το όνομα της από “Centro Moda” σε “Pitti Imagine“, και ταυτόχρονα τον στόχο της σε μια πιο παγκόσμια και μοντέρνα προοπτική – όχι απαραίτητα αφοσιωμένη αποκλειστικά στα ρούχα.

Σήμερα, καταλήγουμε σε μια τεράστια έκθεση στη Φλωρεντία, με σκοπό να προωθήσει εμπορικές συνεργασίες μεταξύ εταιριών και καταστημάτων, αλλά και πάνω απ’ όλα να ενώσει τις δημιουργικές αξίες του χώρου της μόδας, της τέχνης, των εμπειριών.

Pitti Imagine Uomo 82

Αυτές τις μέρες, συγκεκριμένα από τις 19 μέχρι τις 22 Ιουνίου, παρουσιάζεται στη Φλωρεντία η 82η κατά σειρά αντρική έκθεση Pitti Imagine Uomo.

Στατιστικά της έκθεσης: 1.065 φίρμες – 32.000 επισκέπτες – 59.000 τετραγωνικά μέτρα.Δεν την λες και “μικρή”…

Όπως πάντα συμβαίνει με τις εκθέσεις μόδας, οι έμποροι παρουσιάζουν τώρα τα προϊόντα που προορίζονται για την άνοιξη της επόμενης χρονιάς (Άνοιξη 2013).

«Ναι, λίγο νωρίς» θα λέγαμε οι περισσότεροι, αλλά έτσι λειτουργεί αυτή η βιομηχανία – θέλει χρόνο για τους καταστηματάρχες να αποφασίσουν τι θα αγοράσουν, να συμφωνήσουν με τις εταιρίες και να τα παραλάβουν. Πόσο μάλλον όταν και οι ίδιες οι εταιρίες, θέλουν να βλέπουν από νωρίς την αντίδραση του κοινού τους στα νέα τους προϊόντα.

Όλα τα ξένα blog αντρικής μόδας θα ασχοληθούν λίγο η πολύ (βασικά, πολύ) με την έκθεση – οπότε, αν υπάρχει όρεξη, μπορεί κανείς σχεδόν να “βρίσκεται εκεί” διαβάζοντας απλά τις ανταποκρίσεις.

Χαρακτηριστικά, το GQ Eye postάρει καθημερινά σχετικό υλικό, το Highsnobiety φαίνεται πως δίνει κι αυτό αρκετή σημασία, ο Noah Emrich βάζει τις φωτογραφίες του στο Four Pins και μέσα στις επόμενες μέρες όλη η blogόσφαιρα και το Tumblr θα γεμίσουν με νέες φωτογραφίες από μουσάτους τύπους σε φανταχτερά κουστούμια, για να rebloggάρουμε όλοι με την ησυχία μας.

Ο μέσος, όμως, παρευρισκόμενος στην έκθεση δεν πάει εκεί για να φωτογραφηθεί από έναν σπυριάρη 20χρονο “fashion-blogger”. Αντιθέτως, το Pitti Imagine Uomo είναι πάνω απ’ όλα business – είναι το σημείο όπου χτυπάει η καρδιά της αγοράς αυτή τη στιγμή και που θα καθορίσει τα προϊόντα που θα γεμίσουν τα ράφια των “καλών” καταστημάτων.

Είναι το μέρος όπου θα αναδειχθούν νέοι σχεδιαστές και όπου Ιταλοί καλλιτέχνες του δέρματος θα κλείσουν συμφωνίες με Ιαπωνικές μπουτίκ στη Shibuya του Tokyo.

Και εδώ ερχόμαστε στο ερώτημα: «Πως μπορώ εγώ να πάω στο Pitti Uomo». Η απάντηση είναι πολύ απλή: Αν δεν έχεις “λόγο” να πας, δεν μπορείς.

Βλέπεις, είναι μια “εμπορική έκθεση” και όχι ένα πανηγύρι-μπάχαλο για το κοινό. Το Pitti Uomo είναι ανοιχτό για σένα αν αντιπροσωπεύεις ένα κατάστημα που ψάχνει προϊόντα, αν είσαι (φυσικά) εκθέτης και, ίσως, αν γράφεις για ένα περιοδικό μόδας η ένα μεγάλο blog.

Και έτσι πρέπει να είναι. Όχι ότι δεν μπορεί κανείς να καμπερωθεί έξω από τις εξόδους τις έκθεσης και να χαζεύει τους τύπους που βλέπει εδώ και χρόνια στα street fashion blogs – αλλά γιατί να το κάνει κανείς αυτό;

Από την άλλη, αν σου αρέσει πραγματικά το αντρικό ρούχο και έχεις πρόσβαση στην έκθεση, μπορείς να δεις από κοντά, να αγγίξεις και να δοκιμάσεις την “τελευταία λέξη” της ποιότητας, της πρωτοτυπίας, ίσως και της εποχιακής χαζομάρας.

Σίγουρα θα είναι μια μεγάλη εμπειρία για όποιον ενδιαφέρεται επαγγελματικά για τον χώρο, την τέχνη, την δημιουργία και του εμπορίου των ρούχων και (φαντάζομαι) μια εξαιρετική ευκαιρία για networking με άλλους σημαντικούς επαγγελματίες.

Στην τελική, μπορείς να προσπαθήσεις να κλείσεις διαμονή από το Booking για την Φλωρεντία την περίοδο του Pitti – απλά για να απογοητευτείς με την φθηνότερη τιμή, που θα είναι 150 ευρώ η βραδιά, μακριά από το κέντρο.

It’s a “pity”… (που δεν είμαι εκεί…)

Περιττό να πω ότι είναι μέσα στα επόμενα σχέδιά μου να βρεθώ σε μια έκθεση Pitti Uomo και (γιατί όχι) να την καλύψω μέσω του blog για όποιον θα ήθελε να είναι εκεί.

Ευτυχώς, υπάρχει χρόνος – και όρεξη. Και μέχρι τότε, “κράτη” για να μαζέψουμε και λίγα λεφτά για να βοηθήσουμε την οικονομία της γείτονος χώρας. Έτσι ακούγεται καλύτερα από το «Πάμε να σηκώσουμε όλο το Μιλάνο».

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την έκθεση Pitti Uomo, δείτε:

Bang to Market @ Ιωάννινα: Βόλτα στα Zara, στο Sportzone και στo Public.

Απίστευτα ζεστή μέρα σήμερα στα Ιωάννινα.

Το μόνο που ήθελα ήταν να πιω τον καφέ μου χαλαρά στο Montage, ειδικά αφού τα πόδια μου δεν σήκωναν πολύ περπάτημα λόγω του χθεσινού combo: Γυμναστήριο + Βasket.


Το απίθανο Montage.

Δεν άργησε όμως να βρεθεί ο κλασσικός παράξενος-της-ημέρας, που στην περίπτωσή μας ήταν μια “ενδιαφέρουσα” κυρία που κάθισε δίπλα μου στην καφετέρια και για κάποιον λόγο που το γήινο μυαλό μου δεν μπορεί να συμμεριστεί, πραγματικά χωνόταν στον προσωπικό μου χώρο πάνω από το κεφάλι μου και διάβαζε την εφημερίδα που κρατούσα στα χέρια μου.

Continue reading