Γιατί σιχάθηκα να γράφω για τα ρούχα (και το αντρικό ντύσιμο).

Η απάντηση είναι πολύ απλή – και την έχω χτίσει με τσιμέντο στο τέλος του άρθρου.

Αλλά υπάρχουν διάφοροι λόγοι που αυτό συνέβη, λόγοι που μπορεί να είναι και ωραία συμπεράσματα για την ίδια την φύση του “ντυσίματος”. Οι λόγοι, και η διαδικασία που με έφεραν ως εδώ, έχουν ως εξής…

Continue reading

Οι 5 βασικές λεπτομέρειες που φτιάχνουν το τέλειο coffee shop.

Tip: Βρείτε τη λίστα με τα καλύτερα καφέ της Ελλάδας στο Co/filter.

Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τη φύση. Άλλοι αγαπούν το σπίτι τους. Ε, κάποιοι άλλοι ανώμαλοι (όπως εγώ) αποτελούν την πανίδα των coffee shops.

Αυτό γιατί αγαπάω το (online ή print) διάβασμα, το άραγμα και τον (καλό) καφέ. Επίσης, αγαπάω πολύ το έξω, οπότε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν ξυπνήσω είναι να πλυθώ, να ντυθώ και να βαρέσω ένα σπριντάκι έξω από την πόρτα του διαμερίσματος, με το νυχτερινό όνειρο ακόμη μπροστά στα μάτια μου.

Continue reading

Λόγοι για να ρίξω χυλόπιτα σε ένα βιβλίο (από την πρώτη ματιά).

Λένε πως οι εκδοτικοί οίκοι περνάνε κρίση. Λένε πως οι Έλληνες δεν αγοράζουν βιβλία. Και ισχύει.

Ξέρετε γιατί; Γιατί το 90% των βιβλίων που κυκλοφορούν είναι σαβούρες. Kακογραμμένες σαβούρες, χωρίς λόγο ύπαρξης, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς κάποια διαφορετική ιδέα, γεμάτες κλισέ, βλαμμένο λεξιλόγιο και στημένες φωτογραφίες των συγγραφέων τους στο δίπλωμα του εξωφύλλου.

Δεν ξέρω αν φαίνεται, αλλά είμαι απόλυτα απογοητευμένος από την (πολύ) νέα Ελληνική λογοτεχνία.

Παρ’ όλα αυτά, στους εβδομαδιαίους μου περιπάτους στα Public Ιωαννίνων, πάντα χαζεύω τους νέους τίτλους γιατί – ποτέ δεν ξέρεις – μπορεί να βρεθεί ένας ανώμαλος, παράξενος τύπος που να εκδώσει κάτι που δεν μου προκαλεί πνευματικά σπυριά.

Λένε ότι αρκούν 7 δευτερόλεπτα για να συμπαθήσεις (η όχι) έναν άνθρωπο. Έτσι και με τα βιβλία, αρκεί μια πρώτη ματιά για να βγάλεις πολλά συμπεράσματα.

Αρπάζω ένα βιβλίο από το ράφι με τις νέες κυκλοφορίες. Το εξώφυλλό του δεν μου θυμίζει άρλεκιν, είναι γραμμένο από άντρα και ο τίτλος φαίνεται έξυπνος. Πάμε στην πρώτη σελίδα…

Continue reading

Θάνατος στα αντρικά τσαντάκια! Long live the backpack!


Αν ακόμη θέλετε να το αγοράσετε το πουλάνε εδώ, αλλά πρώτα διαβάστε…

Θυμάστε τον Crabbe από το Harry Potter; Δεν ήμουν και κανένας fan του παραμυθιού με τα μαγικά ραβδιά, αλλά γνωρίζω το Slytherin με τους κακούς, ένας εκ των οποίων ήταν ο (χοντρός) Crabbe.

Ο γλυκούλης Crabbe.

Ε, λοιπόν, ο τυπάκος αυτός, όταν τελείωσε το Harry Potter, είπε να το γυρίσει σε gangsta rap. Ναι, έγινε rapper.

Από το βιντεοκλίπ του “Be your own man“.

Το απίστευτο comment του YouTube λέει: “I guess all Slytherins turn out gangsta!”. Και πέραν από το πόσο γέλιο μπορεί να ρίξει κανείς βλέποντας τον Crabbe να το παίζει Θηρίο-του-Hogwarts, εγώ έμεινα στα τσαντάκια των παιδιών στο βίντεο.

Continue reading

Δεν πατάω στην παραλία χωρίς το Louis Vuitton κοστούμι μου!

Πως σας φαίνεται ο τίτλος; Ενδιαφέρων; Μέτριος; Ρεαλιστικός;

Γιατί είτε οι μαρκετίστες της Louis Vuitton βαράνε πολύ χάπι, είτε το ψώνιο του μέσου νεόπλουτου Ρώσου έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που απέκτησε τη δική του (διαστρεβλωτική) βαρύτητα.

Πριν ξεκινήσω το κορόιδεμα, ας πω λίγα λόγια για την μεγάλη φίρμα Louis Vuitton. Πρώτον, είναι η αγαπημένη μάρκα του Kanye West (ο οποίος κάνει ωραία μουσική) και δεν ντρέπεται να το δείξει

Continue reading

Γιατί δεν φοράω (πια) τζιν παντελόνια.

Το ότι υπάρχει λόγος που γράφω κάτι τέτοιο, είναι η τέλεια ένδειξη ότι υπάρχει πρόβλημα. Γιατί, τι στο διάολο έχει ένα τζιν που το κάνει να αξίζει τόση προσοχή;

Ζητώ συγνώμη για την πώρωσή, αλλά ήθελα να βγάλω συναίσθημα. Ας μην το παίζω κουτός, ξέρω που ξεχωρίζει ένα τζιν: Είναι το ότι δεν έχει τίποτε το ξεχωριστό.

Continue reading

Η (τραγική) κατάσταση με τα Ελληνικά αντρικά περιοδικά.

Είμαι περιοδικόφιλος. Από το δημοτικό, ακόμη, βαρούσα ετήσιες συνδρομές στο CHIP (περιοδικό τεχνολογίας της εποχής, για όσους θυμούνται) και αργότερα (σχεδόν) δημιούργησα φιλία με τον περιπτερά λόγω του PC Magazine.

Και φυσικά σε γιατρούς, οδοντιάτρους, ήμουν ο μόνος που γούσταρε να περιμένει στο δωματιάκι με τους άνετους καναπέδες και τα περιοδικά. Ήταν σχεδόν παράδεισος για εμένα, με χειρότερο συναίσθημα όταν με φώναζε ο γιατρός ενώ βρισκόμουν στα μισά ενός καλού άρθρου.

Περνώντας την έντονη φάση με τα περιοδικά τεχνολογίας (όταν δηλαδή κατέληξα να λέω: «Θα μπορούσα να γράψω κάθε άρθρο καλύτερα απ’ αυτούς..») συνέχισα σιγά-σιγά στον κόσμο των αντρικών περιοδικών.

Continue reading