5+1 λόγοι για να ΜΗ φύγεις στο εξωτερικό.

Αυτό το άρθρο ξεκίνησα να το γράφω αρχές Σεπτέμβρη, στην Ελλάδα. Είχα καθίσει λίγο παραπάνω από μήνα, μερικές μέρες στο πατρικό, άλλες στη Θεσσαλονίκη και τις υπόλοιπες στη θάλασσα.

Σε λίγες μέρες θα επέστρεφα στη νέα μου πόλη, το Βερολίνο. Και πραγματικά, τις είχα ανάγκη αυτές τις διακοπές.

Eίχα ανάγκη να μπουκώσω από Ελλάδα.

Continue reading

Από που (και πως) να παραγγείλεις φαγητό online.

Σαν παιδάκι είχα διάφορες ιδέες για εφευρέσεις που θα ήθελα να φτιάξω όταν μεγαλώσω (πληροφορικάριος από μικρός, βλέπεις).

Κατά κύριο λόγο, σχεδίαζα κάτι φουτουριστικά κινητά με μεγάλες οθόνες, τα οποία τώρα πια τα έχουμε, και δεύτερον, φανταζόμουν “υπολογιστές” που τους φοράμε στον καρπό μας, το οποίο έγινε πραγματικότητα με τα σημερινά wearables, όπως το Apple Watch.

Οπότε, ως εδώ, το παρόν αποτελεί μια σχετικά βαρετή εξέλιξη των όσων φανταζόμουν μικρός.

Εκτός, ρε φίλε, από τα online deliverάδικα. Γιατί το ότι θα κάνω δύο κλικ και θα εμφανίζεται μαγικά το φαγητό στην πόρτα μου, δεν το είχα φανταστεί…

Continue reading

Πέντε πράγματα για να κάνεις στην (ζεστή) Θεσσαλονίκη αυτόν τον μήνα.

Δεν ξέρω αν περνάμε πράγματι ζεστό καλοκαίρι, ή αν απλώς νιώθουμε τη διαφορά λόγω του “δροσερού” Ιουνίου που μας πέρασε. Τα 40άρια, όμως, που βάρεσε ο καιρός τις τελευταίες μέρες, είναι από τις θερμοκρασίες που σε κάνουν να θες να κοιμάσαι αγκαλιά με το air-condition όλη μέρα.

Ναι μεν, αλλά: Παρατήρησα ότι, ακόμη και με τις μεγάλες ζέστες, οι βόλτες μες στην πόλη, μπορούν να είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Και πάλι θα ιδρώσεις. Και πάλι θα γίνεις ο γραφικός της παρέας που θα μοιρολογάει συνεχώς: «Μα, τι ζέστη είναι αυτή ρε σεις!;». Αλλά τουλάχιστον είναι καλύτερα απ’ το να υποφέρεις τον καύσωνα σε κάποιο άδειο χωριό.

Οπότε, αν είσαι κι εσύ λάτρης του αστικού τοπίου, τσέκαρε τις παρακάτω πέντε προτάσεις για φαγητό και καφέ, που γέμισαν τις μέρες (και νύχτες) μου στην Θεσσαλονίκη.

Continue reading

Τα 10 καλύτερα μέρη (για να κάνεις τα πάντα) στα Γιάννενα.

Είμαι πια παλιός στα Γιάννενα και αυτό με γεμίζει με δύο πράγματα:

  1. Απόλυτη βαρεμάρα και τάση φυγής
  2. Συσσωρευμένη γνώση για το που να κάνεις τα πάντα σε αυτή την πόλη

Και για το πρώτο δεν πιστεύω πως φταίει η πόλη, αλλά ίσως το ότι η περίοδος της φοιτητικής ζωής μου έχει πια κάνει τον κύκλο της.

Σε κάθε περίπτωση, παρά το μικρό τους μέγεθος, τα Γιάννενα κρύβουν μια πραγματικά ανθρώπινη και προσβάσιμη ομορφιά, όπως και αρκετό ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια που καινούρια μαγαζιά ξεπετάγονται σαν μανιτάρια.

Παρακάτω, μαζεύω ένα Τop 10 των καλύτερων σημείων/μαγαζιών στα Γιάννενα για να κάνεις οτιδήποτε τραβάει η ψυχή σου:

Continue reading

10 λόγοι που το γράψιμο μου γ***σε τη ζωή.

Μην μπλεχτείτε ποτέ με το γράψιμο, αν θέλετε τα λογικά σας.

Η διαδικασία της συγγραφής της πρώτης μου μικρής ιστορίας, μου πρόσφερε 10 συνειδητοποιήσεις που μου γάμησαν τη ζωή:

  • Δεν μπορώ πια να γράψω ούτε status update χωρίς να το κάνω βαρύ editing. Για κάθε 140 χαρακτήρες, εγώ από πίσω έχω γράψει δοκίμιο.
  • Κάθε τι που γράφω είναι λάθος. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο — γι’ αυτό. Ίσως να υπάρχει μια σπάνια λέξη που να δίνει το νόημα καλύτερα. Αλλά δεν την ξέρω.
  • Ακόμη και το ότι έβαλα τελεία και μετά έγραψα “αλλά δεν την ξέρω” είναι ψιλο-περίεργη δομή. Θα μπορούσα να την βελτιώσω. Τελεία και μετά να ξεκινάς με “Αλλά” είναι ξινό και κουτό. Επίσης, μετά το προηγούμενο “τελεία” ήθελα να βάλω κόμμα, αλλά δίπλα σε “και” είναι παράταιρο.
  • Μιλάω και γράφω χάλια.
  • Δεν έχω μέτρο. Αν δεν μπορείς να μελοποιήσεις (εύκολα) τα όσα λέω με την παρέα μου, τότε νιώθω πως αποτυγχάνω.
  • Και νιώθω πως βάζω το “και” στην αρχή των προτάσεων πολύ συχνά, ακόμη κι αν θεωρείται faux-pas. Και αυτό με στεναχωρεί.
  • Επειδή έχω διαβάσει χιλιάδες φορές αυτά που γράφω, δεν μπορώ ποτέ να τα απολαύσω όταν τα τελειώνω γιατί τα βρίσκω βαρετά.
  • Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα απλά να είναι βαρετά.
  • Δεν μπορώ να ζήσω ούτε μια στιγμή στη ζωή μου χωρίς να προσπαθώ (μέσα μου) να την περιγράψω λογοτεχνικά.
    Ακόμη και αν αυτό συμπεριλαμβάνει σφηνάκια Jagermeister με μπρόκολα.
  • Το ότι μια ιστορία 13.000 λέξεων μου κατέστρεψε τα βράδια (πόσο editing μπορεί να αντέξει ο ανθρώπινος εγκέφαλος) με κάνει να φοβάμαι για τη μέρα που θα ξεκινήσω να γράφω βιβλίο.

ps. Η πρώτη μου μικρή ιστορία είναι στο στάδιο των τελικών drafts και θα βγει στη φόρα μέσα στο επόμενο δίμηνο…

Τα 8 αγαπημένα μου μέρη για φαγητό στη Θεσσαλονίκη.

Μέσα στους τρεις μήνες που έκανα πρακτική στην Θεσσαλονίκη, ένα πράγμα πήγε πολύ χάλια: η διατροφή μου.

Φυσικά, με πλήρες ωράριο εργασίας (και διάφορα side-projects) να μου τρώνε περισσότερο χρόνο απ’ όσο διαθέτει η μέρα, το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν να βράζω μπρόκολα.

Οπότε, παράτησα κάθε common sense σχετικά με το πάχος και έπεσα με τα μούτρα στις fast-food (και μη) απολαύσεις αυτής της πόλης.

Για ένα πολύ μικρό background στη διαδικασία της κριτικής μου:

  • Είμαι πρώην χοντρός, από εκείνα τα παχιά παιδάκια του δημοτικού που έχτιζαν τρίπατα σάντουιτς ανοίγοντας νέους δρόμους στην αναζήτηση του πάχους.
  • Είμαι ακόμη χοντρός στο μυαλό: Αν σταματήσω να σκέφτομαι το θέμα της διατροφής, μπορώ να γίνω αρκετά λαίμαργος. 
  • Γουστάρω καλά φαγητά, χωρίς πολλά αλάτια, με καλή ποιότητα και πάνω απ’ όλα με καλή εξυπηρέτηση στα καταστήματα. Σιχαίνομαι όσο τίποτα τους κομπλεξικούς καταστηματάρχες/σερβιτόρους που μου γυρνάνε τα άντερα και μου κόβουν την όρεξη. 
  • Γουστάρω ταυτόχρονα βρώμικες καντίνες αλλά και γκουρμεδιές, αρκεί να είναι original και να μην “το παίζουν”.

Με αυτά στο μυαλό σας, σας παρουσιάζω τη λιστούλα με τα λίγα φαγάδικα που εκτίμησα, στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχα το τελευταίο τρίμηνο.

1. Έργον Παραδοσιακό Μεζεδοπωλείο

Facebook:https://www.facebook.com/ergonproducts.gr
Foursquare: http://4sq.com/xE7lCf

Κάτι τύποι άνοιξαν πριν από κάνα δύο χρόνια ένα μαγαζάκι που πουλούσε Ελληνικά προϊόντα για μαγείρεμα. Επειδή πήγε καλά, έκαναν δίπλα του κι ένα εστιατόριο για Χόμπιτ με τα ίδια ακριβώς παραδοσιακά υλικά και προσέλαβαν τον εθνικό μάστερ σεφ Σκαρμούτσο.

Γενικά, όπου μπλέκονται celebrity-chefs θέλω να μην μπλέκομαι εγώ, αλλά στην περίπτωση αυτή το εγχείρημα είναι αρκετά πετυχημένο, πολύ νόστιμο και με συνταγές προσγειωμένα περιποιημένες.

Το “γκουρμέ” έχει καταλήξει να είναι μια νεόπλουτη κακή έννοια. Το Έργον δεν είναι γκουρμέ: Είναι μια χαρά φαί, πιο προσεγμένο και μίνιμαλ από άλλα και απλά ένα ευρώ πιο ακριβό από την σαβουροταβέρνα της γειτονιάς σου.

Απλά, ο χώρος είναι για Χόμπιτ.

2. Παπαρούνα

Facebook:https://www.facebook.com/Paparouna.Bar.Restaurant
Foursquare: http://4sq.com/uVzrQF

Τα Λαδάδικα είναι ένα περίεργο κράμα με-το-ζόρι ρεμπετο-hip περιοχής μαζί με μερικά πραγματικά καλά μαγαζιά. Εκεί, για παράδειγμα, βρίσκεται το The Blue Cup, άρα και ο καλύτερος καφές της πόλης.

Ε, μετά τον καφέ, αξίζει μια βόλτα λίγο παραδίπλα για φαΐ στην Παπαρούνα.

Απ’ ότι κατάλαβα, το μαγαζί έχει μια άλφα ιστορία, αφού βρισκόταν παλιότερα κάπου στην Βαλαωρίτου και τώρα μεταφέρθηκε εκεί. Εμένα, όμως, δεν με νοιάζουν αυτά – με νοιάζει το φαί του.

Το φαί του, λοιπόν, είναι πάρα πολύ καλό: Έχω φάει κάνα 3-4 φορές και ήταν πάντα μια υπέροχη εμπειρία. Μια φορά μου την ψιλοβάρεσε ο σερβιτόρος, αλλά νομίζω πως ήταν της στιγμής. Στην τελική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνω σημασία στον σερβιτόρο.

Είναι λίγο πιο ακριβό από το μέσο εστιατόριο, αλλά οι μερίδες είναι πολύ περιποιημένες και μεγάλες.

Το προτείνω σίγουρα – ειδικά για ένα χαλαρό ραντεβουδάκι με relationship material.

3. Hot Dog King

Foursquare: http://4sq.com/KacwmF

Για πολύ καιρό δεν έμπαινα σε αυτό το λουκανάδικο της Βαλαωρίτου γιατί προτιμούσα το “Τη Λουκανίσαμε”.

Αλλαξοπίστησα όμως: Οι τύποι έχουν μια τρελή ποικιλία από σάλτσες που θα βάλουν πάνω στο λουκάνικο της επιλογής σου – και οι μάστορες πίσω από τον πάγκο θα σε κοιτάξουν με ένα λάγνο βλέμμα προτείνοντας σου την σως που ταιριάζει τέλεια με το χοιρινό που διάλεξες «με λίγη παρμεζανούλα από πάνω… Μμμμ».

Και εσύ θα χαμογελάς και θα του λες “ναι” σε όλα. Τα ποιητικά λόγια του μάστορα θα αγγίζουν σαν ηλεκτρόδια την παχύσαρκη καρδιά σου.

Πάνε στο Hot Dog King και πες τους να σου προτείνουν κάτι. Πλήρωσε (είναι σχετικά φθηνό). Φάε. Ευχαρίστησέ με αργότερα. Χοντρέ.

4. Αλατορίγανη

Foursquare: http://4sq.com/tL0Y2I

Η Αλατορίγανη είναι μια ειδική περίπτωση αμαρτίας που σε κάνει να θέλεις να παρατήσεις τις φέτες και τις γραμμώσεις. Στην τελική, ας με γουστάρουν χοντρό οι γκόμενες! Το “Θηρίο” έκανε καριέρα έτσι.

Μιλάμε για μια ψησταριά fast-food που δουλεύει (πάρα) πολύ επειδή φτιάχνει τις πιο καταπληκτικές σούβλες (κεμπάπ και ιστορίες).

Μπορείς να πάρεις κεμπάπ κοτόπουλο ή χοιρινό, με πατάτες φούρνου σε μερίδα και να πάθεις πλάκα – απλά θα το πληρώσεις 7 €, που εμένα μου φαίνονται πολλά.

Υπάρχει όμως ένα glitch στο Matrix, το οποίο θα μοιραστώ μαζί σας: Παραγγείλτε το ίδιο κεμπάπ σε σάντουιτς (ψωμάκι) και θα σας βάλει την ίδια σχεδόν ποσότητα κρέατος μαζί με ότι άλλο διαλέξετε (προτείνω: μουστάρδα, κέτσαπ, ντομάτα, πατάτες, Philadelphia Μουστάρδας) και θα το πληρώσετε μόνο 3 €. What the fuck!

Δοκιμάστε από την Αλατορίγανη και θα πάθετε ζημιά. Είναι ένα διαμάντι…

5. Γιάννης Ψητοπωλείο

(Δεν έχω κάποια εικόνα από τον Γιάννη. Φανταστείτε ένα σάντουιτς. Αυτή είναι η εικόνα.)


Facebook: https://www.facebook.com/psitopoleio.giannis
Foursquare: http://4sq.com/18F6U1G

Μέσα στα τρίωρα που κλείνω στο Blue Cup, κάποια στιγμή με κόβει αυτό που λέγεται λόρδα. Τότε, ψάχνω την κοντινότερη πηγή τροφής.

Συνήθως, αυτή μου η ανάγκη έκανε πλούσιο τον Σαββίκο – μέχρι που βαρέθηκα εκείνη την κάρυ σως όπως και το να περιμένω μισή ώρα για ένα γαμημένο σάντουιτς.

Γι’ αυτό, ξύπνησα το τοπικιστικό μου ένστικτο και πέρασα την πόρτα του “Γιάννη” που βρίσκεται λίγο παραπέρα. Ο “Γιάννης” που λέτε, είναι το πιο φημισμένο φαστφουντάδικο της Βέροιας και υποτίθεται πως κάνει πολύ καλό μπιφτέκι.

Οπότε, τις τελευταίες φορές χτύπησα ένα μπιφτεκάκι σε ψωμάκι, με αγγουρομαγιονέζα, μουστάρδα-κέτσαπ και πατάτες και έμεινα πολύ ικανοποιημένος.

Επίσης, οι άνθρωποι εκεί μέσα ήταν πολύ ευγενικοί, πράγμα που είναι μεγάλο συν.

6. Γιόκ Μπαλίκ

Facebook: Γιόκ Μπαλίκ
Foursquare: http://4sq.com/9h20H5

Τις φορές που έτρωγα στον Σαββίκο, ο κολλητός Βασίλης με κορόιδευε γιατί «Πλήρωνα πολλά λεφτά και δεν χόρταινα».

«Εγώ, φίλε» μου έλεγε, «προτιμώ να πάω στο Γιοκ Μπαλίκ, να δώσω τρία ευρώ και να σκάσω μέχρι το βράδυ…»

Τελικά, ισχύει. Αν πεινάς, πάνε στο Γιοκ Μπαλικ και πάρε ένα Φτερωτό: Είναι πεντανόστιμο και σε χορταίνει λες και ξεφόρτωσες μια μπετονιέρα στο στομάχι σου. Με την καλή έννοια – αν μπορείς να βρεις μια…

7. T.G.I. Friday’s

Facebook: https://www.facebook.com/tgi.fridays.greece
Foursquare: http://4sq.com/9mxd2A

Το να κάνεις παρέα με κομπλεξικούς κολλητούς σαν τον Βασίλη σε αποτρέπει από πολλές χαρές της ζωής. Συγκεκριμένα, ο τύπος είχε κάψει στο μυαλό μου την έννοια των Friday’s γιατί, όπως μου είχε πει πριν από πολλά χρόνια: «Είναι πανάκριβα!».

Γι’ αυτό, είχα πάντα μέσα μου μια καταπιεσμένη φοβία να μη μπω σε ένα από αυτά τα Αμερικανομάγαζα. Ποιοι ήταν αυτοί που έτρωγαν εκεί; Θύματα της παγκοσμιοποίησης που χάριζαν τις μακροχρόνιες καταθέσεις τους; Εφοπλιστές; Πανοραμίτες;

Τότε γνώρισα μια αξιοπρεπή παρέα εφοπλ.. εεε, Καλαμαριοτών (μαζί με έναν Τουμπαίο Παοκτσή) που με τράβηξαν για πρώτη φορά στο καζάνι της κολάσεως που λέγεται T.G.I. Friday’s.

Ρε τους καριόληδες… Ρε στο όνομα του βουτύρου… Πως στο διάολο μπορούν και φτιάχνουν τόσο νόστιμα φαγητά, τόσο παχυντικά, υπέροχα και ζουμερά που σε κάνουν να ξεχνάς το κιτσοαμερικανέ περιβάλλον, τους υπέρ-χαρούμενους σερβιτόρους και το ότι το μαγαζί έχει κάρτα μέλους με πόντους!

Ναι, είναι ακριβό. Ναι σε κάνει χοντρό. Αλλά, παιδιά, τρως ένα δυνατό burger, ξεδιψάς με την diner-στυλ refill Cola και πετάς μολότοφ στον παράδεισο με εκείνο το έγκλημα θερμίδων που λέγεται Chocolate Malted Turtle

Μια-δυο φορές τον μήνα, πια, επιβάλλεται.

8. Pizza Poselli


Δαιμονικό…

Foursquare: http://4sq.com/Piy5FN

Κάτι μέρη σαν την Βαλαωρίτου σε κάνουν να αγνοείς οτιδήποτε έξω απ’ ότι έχεις κάνει lock-on για τη βραδιά σου – γιατί, γενικά, κάποιες παρακμές δεν αντέχεις να τις βλέπεις. Είναι και το ότι δεν κυκλοφορούσα (τότες) προς La Doze μεριά, αλλά εκείνη την πιτσαρία δεν την είχα καν παρατηρήσει.

Στην τελική, να φάω πίτσα στην (καρακαγκούρικη πια) Βαλαωρίτου, δεν θα το σκεφτόμουν καν…

Και μια μέρα, μας πήγε εκεί η Ελένη. Η Ελένη, αν και αδύνατη, είναι χοντρή στην ψυχή. Τρώει ρε! Τρώει το καταραμένο πλασματάκι και δεν χοντραίνει – και κάνει εμάς, που έχουμε εσωτερική τρόμπα, να την ακολουθούμε και να γινόμαστε σούμο ενώ εκείνη γελάει.

Τέσπα, ας αφήσουμε τα κόμπλεξ μου στην άκρη. Η Ελένη η Χοντρή στο Μυαλό, μας πήγε για πίτσα στου Ποζέλη.

Μπορώ να πω πως στην αρχή τρόμαξα, γιατί έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε τυπογραφίες και λογότυπα. Ε, η Pizzeria Poselli έχει για σήμα ένα τρομαχτικό, τρίγωνο logo που μου θυμίζει “Τέλος του Κόσμου” μαζί με Illuminati, ίσως και κάτι από Transformers.

Ακόμη και το απόμακρο βλέμμα της ταμία, αισθάνομαι πως κάτι κρύβει: μυστικά για την Νέα Τάξη Πραγμάτων ή την Area 51 – αλλά, fuck, οι τύποι κάνουν σβούρες την ζύμη μπροστά στα μάτια σου, την ψήνουν κι εσύ τρως μια γαμάτη, ποιοτική πίτσα, με λεπτή ζύμη και γευστικά υλικά.

Αγαπάω πολύ τα μανιτάρια και οι άνθρωποι έχουν μια version, την Tartufo, που βρωμάει μανιταρίλα.

Γι’ αυτό και τους αγάπησα, κι ας κάνουν τα βράδια Τεκτονικές τελετές για δυνάμεις του σκότους. Κι εκείνο το Est. 2012 κάτω από το logo τους, μου λέει πως θέλουν να μείνουν εκεί, κυρίαρχοι στις αισθήσεις του νυχτερινού μας πάχους για πολύ καιρό…

Αυτά!

Αυτά τα λίγα και με τα φαγάδικα…