Τι έχει το Mikel που δεν το έχουν τα άλλα καφέ (και πουλάει τόσο);


To Mikel της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.

Ένα Σαββατιάτικο πρωινό του Φθινοπώρου, περνούσα με το ποδήλατό μου από ένα παρκάκι στη Θεσσαλονίκη. Εκεί είδα έναν τύπο να κουβεντιάζει φωναχτά δείχνοντας την καφετέρια μπροστά του: «Να, αν εδώ έγραφα Mikel τότε θα γέμιζε κατ’ ευθείαν».

Για τα επόμενα 100 μέτρα, μέχρι να φτάσω στο φανάρι της διάβασης, σκεφτόμουν τα λόγια του, μαζί με το σκυθρωπό του ύφος. Αρκούσε πράγματι το όνομα Mikel για να γεμίσει το άδειο του μαγαζί; Ήταν άραγε τα πράγματα τόσο απλά, μια περίπτωση τέλειου marketing;

Όχι φίλε μου. Το πρόβλημα δεν είναι το όνομα του μαγαζιού σου. Το πρόβλημα είναι πως εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που έκανε τα Mikel την μεγαλύτερη αλυσίδα καφέ στην Ελλάδα.

Continue reading

Τα 4 βασικότερα μπλουζάκια της τέλειας (ανδρικής) ντουλάπας.

Αυτό το post είναι μέρος του Project: “Φτιάξε την τέλεια αντρική ντουλάπα”.

Το κακό με το να γράφεις πολλά post μαζεμένα είναι πως στερεύεις από παγωμένο (βουνίσιο) χιούμορ και από εμπνευσμένες εισαγωγές για να ξεκινήσεις ένα ακόμη αφιέρωμα σε ντουλάπες.

Αλλά καλά, αν ήθελες χιούμορ θα έβαζες καμία εκπομπή της Βέφας στο YouTube. Εδώ ήρθες για να βελτιώσεις τη ντουλάπα σου και αυτό θα κάνουμε τώρα στρατιώτη!

Διατάξτε!

Μέχρι τώρα έχουμε δει τα βασικά παπούτσια, πουκάμισα και παντελόνια. Για να κλείσουμε το τετράπτυχο της απόλυτης βάσης μας μένουν μονάχα τα διαφόρων ειδών μπλουζάκια, δηλαδή οτιδήποτε πέραν από πουκάμισο και μπουφάν θα φορέσεις στο πάνω μέρος του κορμιού σου.

Προτού, όμως, προτείνω τα συγκεκριμένα κομμάτια, ας δούμε μερικούς κανόνες πάνω στους οποίους θα βασιστώ:
Continue reading

Τα 4 βασικότερα παπούτσια της τέλειας (αντρικής) ντουλάπας.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση μια ατάκα που είχα ακούσει στην τηλεόραση: «Το πρώτο πράγμα που κοιτάζουν οι γυναίκες σε έναν άντρα είναι τα παπούτσια του».

Φανταστείτε την παχουλή, 10-χρονή φάτσα μου να ανοίγει το στόμα διάπλατα (σαν αεροδιάδρομος προσγείωσης για μύγες) με όλο τη γλυκόζη του αίματος να έχει φάει upload στο μυαλό μου που προσπαθούσε να το επεξεργαστεί.

«Μα γιατί να κοιτάξουν πρώτα τα παπούτσια του;» αναρωτιόμουν. Το πρόσωπο δεν λέει πολύ περισσότερα; Η, αν πάμε στα ρούχα, η μπλούζα, το μπουφάν, το παντελόνι;

Τελικά με τα χρόνια συνειδητοποίησα την πραγματικότητα:

  1. Το πρώτο πράγμα που κοιτάζουν οι γυναίκες στον άντρα δεν είναι τα παπούτσια, αλλά το πορτοφόλι (και δεν εννοώ το υλικό του)
  2. Το δεύτερο πράγμα που κοιτάζουν είναι σίγουρα τα παπούτσια. Και το χειρότερο, είναι πως τώρα πια είναι το πρώτο που κοιτάζω κι εγώ.

Τα παπούτσια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Μπορώ να γράψω χιλιάδες ακόμη υπερβολές, πριν αρχίσετε τα hate comments, για να επιμείνω στα συμπεράσματά μου.

Continue reading

Τα 4 βασικότερα πουκάμισα της τέλειας (ανδρικής) ντουλάπας.

Αυτό το post είναι μέρος του Project: “Φτιάξε την τέλεια αντρική ντουλάπα”.

Στο πρώτο μέρος του project ασχοληθήκαμε με την απόλυτη βάση του αντρικού ντυσίματος: τα παντελόνια. Το δεύτερο σημαντικότερο αντρικό ρούχο, νομίζω πως είναι το πουκάμισο. Απόλυτα μεταβλητό, ανάλογα με το τι ζητάνε οι συνθήκες, τόσο σοβαρό και αντρίκιο για τις περιποιημένες στιγμές μας, όσο και χαλαρό αλλά ταυτόχρονα προσεγμένο.

Οι βασικές μεταβλητές ενός πουκαμίσου είναι δύο: το ύφασμα και το χρώμα. Εντάξει, υπάρχουν και άλλες, όπως το είδος του γιακά, αλλά τέτοιες λεπτομέρειες θα μείνουν προς το παρόν εκτός θέματος.

Στα μάτια του μέσου εικοσάρη, το πουκάμισο έχει συνδυαστεί με τη “σοβαρότητα“, ως κομμάτι της business ένδυσης, αλλά και με 19-χρονους ΔΑΠίτες που οργανώνουν φοιτητικά party. Ακόμη, θεωρείται κάπως άβολο ρούχο.

Το πουκάμισο είναι πράγματι δομικό υλικό του επαγγελματικού ντυσίματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως περιορίζεται εκεί. Αν ξέρεις το ποιό να διαλέξεις, το πουκάμισο γίνεται ένα απίστευτα άνετο ρούχο, που σου προσφέρει και την έξτρα ψυχική άνεση ότι θα φαίνεσαι ωραίος, χωρίς φυσικά να πρέπει να φαίνεσαι σαν γιάπης. Και το γιαππίτικο και το ΔΑΠίτικο είναι πράγματα που με χαλάνε…

Continue reading

Τα 8 αγαπημένα μου μέρη για φαγητό στη Θεσσαλονίκη.

Μέσα στους τρεις μήνες που έκανα πρακτική στην Θεσσαλονίκη, ένα πράγμα πήγε πολύ χάλια: η διατροφή μου.

Φυσικά, με πλήρες ωράριο εργασίας (και διάφορα side-projects) να μου τρώνε περισσότερο χρόνο απ’ όσο διαθέτει η μέρα, το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν να βράζω μπρόκολα.

Οπότε, παράτησα κάθε common sense σχετικά με το πάχος και έπεσα με τα μούτρα στις fast-food (και μη) απολαύσεις αυτής της πόλης.

Για ένα πολύ μικρό background στη διαδικασία της κριτικής μου:

  • Είμαι πρώην χοντρός, από εκείνα τα παχιά παιδάκια του δημοτικού που έχτιζαν τρίπατα σάντουιτς ανοίγοντας νέους δρόμους στην αναζήτηση του πάχους.
  • Είμαι ακόμη χοντρός στο μυαλό: Αν σταματήσω να σκέφτομαι το θέμα της διατροφής, μπορώ να γίνω αρκετά λαίμαργος. 
  • Γουστάρω καλά φαγητά, χωρίς πολλά αλάτια, με καλή ποιότητα και πάνω απ’ όλα με καλή εξυπηρέτηση στα καταστήματα. Σιχαίνομαι όσο τίποτα τους κομπλεξικούς καταστηματάρχες/σερβιτόρους που μου γυρνάνε τα άντερα και μου κόβουν την όρεξη. 
  • Γουστάρω ταυτόχρονα βρώμικες καντίνες αλλά και γκουρμεδιές, αρκεί να είναι original και να μην “το παίζουν”.

Με αυτά στο μυαλό σας, σας παρουσιάζω τη λιστούλα με τα λίγα φαγάδικα που εκτίμησα, στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχα το τελευταίο τρίμηνο.

1. Έργον Παραδοσιακό Μεζεδοπωλείο

Facebook:https://www.facebook.com/ergonproducts.gr
Foursquare: http://4sq.com/xE7lCf

Κάτι τύποι άνοιξαν πριν από κάνα δύο χρόνια ένα μαγαζάκι που πουλούσε Ελληνικά προϊόντα για μαγείρεμα. Επειδή πήγε καλά, έκαναν δίπλα του κι ένα εστιατόριο για Χόμπιτ με τα ίδια ακριβώς παραδοσιακά υλικά και προσέλαβαν τον εθνικό μάστερ σεφ Σκαρμούτσο.

Γενικά, όπου μπλέκονται celebrity-chefs θέλω να μην μπλέκομαι εγώ, αλλά στην περίπτωση αυτή το εγχείρημα είναι αρκετά πετυχημένο, πολύ νόστιμο και με συνταγές προσγειωμένα περιποιημένες.

Το “γκουρμέ” έχει καταλήξει να είναι μια νεόπλουτη κακή έννοια. Το Έργον δεν είναι γκουρμέ: Είναι μια χαρά φαί, πιο προσεγμένο και μίνιμαλ από άλλα και απλά ένα ευρώ πιο ακριβό από την σαβουροταβέρνα της γειτονιάς σου.

Απλά, ο χώρος είναι για Χόμπιτ.

2. Παπαρούνα

Facebook:https://www.facebook.com/Paparouna.Bar.Restaurant
Foursquare: http://4sq.com/uVzrQF

Τα Λαδάδικα είναι ένα περίεργο κράμα με-το-ζόρι ρεμπετο-hip περιοχής μαζί με μερικά πραγματικά καλά μαγαζιά. Εκεί, για παράδειγμα, βρίσκεται το The Blue Cup, άρα και ο καλύτερος καφές της πόλης.

Ε, μετά τον καφέ, αξίζει μια βόλτα λίγο παραδίπλα για φαΐ στην Παπαρούνα.

Απ’ ότι κατάλαβα, το μαγαζί έχει μια άλφα ιστορία, αφού βρισκόταν παλιότερα κάπου στην Βαλαωρίτου και τώρα μεταφέρθηκε εκεί. Εμένα, όμως, δεν με νοιάζουν αυτά – με νοιάζει το φαί του.

Το φαί του, λοιπόν, είναι πάρα πολύ καλό: Έχω φάει κάνα 3-4 φορές και ήταν πάντα μια υπέροχη εμπειρία. Μια φορά μου την ψιλοβάρεσε ο σερβιτόρος, αλλά νομίζω πως ήταν της στιγμής. Στην τελική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνω σημασία στον σερβιτόρο.

Είναι λίγο πιο ακριβό από το μέσο εστιατόριο, αλλά οι μερίδες είναι πολύ περιποιημένες και μεγάλες.

Το προτείνω σίγουρα – ειδικά για ένα χαλαρό ραντεβουδάκι με relationship material.

3. Hot Dog King

Foursquare: http://4sq.com/KacwmF

Για πολύ καιρό δεν έμπαινα σε αυτό το λουκανάδικο της Βαλαωρίτου γιατί προτιμούσα το “Τη Λουκανίσαμε”.

Αλλαξοπίστησα όμως: Οι τύποι έχουν μια τρελή ποικιλία από σάλτσες που θα βάλουν πάνω στο λουκάνικο της επιλογής σου – και οι μάστορες πίσω από τον πάγκο θα σε κοιτάξουν με ένα λάγνο βλέμμα προτείνοντας σου την σως που ταιριάζει τέλεια με το χοιρινό που διάλεξες «με λίγη παρμεζανούλα από πάνω… Μμμμ».

Και εσύ θα χαμογελάς και θα του λες “ναι” σε όλα. Τα ποιητικά λόγια του μάστορα θα αγγίζουν σαν ηλεκτρόδια την παχύσαρκη καρδιά σου.

Πάνε στο Hot Dog King και πες τους να σου προτείνουν κάτι. Πλήρωσε (είναι σχετικά φθηνό). Φάε. Ευχαρίστησέ με αργότερα. Χοντρέ.

4. Αλατορίγανη

Foursquare: http://4sq.com/tL0Y2I

Η Αλατορίγανη είναι μια ειδική περίπτωση αμαρτίας που σε κάνει να θέλεις να παρατήσεις τις φέτες και τις γραμμώσεις. Στην τελική, ας με γουστάρουν χοντρό οι γκόμενες! Το “Θηρίο” έκανε καριέρα έτσι.

Μιλάμε για μια ψησταριά fast-food που δουλεύει (πάρα) πολύ επειδή φτιάχνει τις πιο καταπληκτικές σούβλες (κεμπάπ και ιστορίες).

Μπορείς να πάρεις κεμπάπ κοτόπουλο ή χοιρινό, με πατάτες φούρνου σε μερίδα και να πάθεις πλάκα – απλά θα το πληρώσεις 7 €, που εμένα μου φαίνονται πολλά.

Υπάρχει όμως ένα glitch στο Matrix, το οποίο θα μοιραστώ μαζί σας: Παραγγείλτε το ίδιο κεμπάπ σε σάντουιτς (ψωμάκι) και θα σας βάλει την ίδια σχεδόν ποσότητα κρέατος μαζί με ότι άλλο διαλέξετε (προτείνω: μουστάρδα, κέτσαπ, ντομάτα, πατάτες, Philadelphia Μουστάρδας) και θα το πληρώσετε μόνο 3 €. What the fuck!

Δοκιμάστε από την Αλατορίγανη και θα πάθετε ζημιά. Είναι ένα διαμάντι…

5. Γιάννης Ψητοπωλείο

(Δεν έχω κάποια εικόνα από τον Γιάννη. Φανταστείτε ένα σάντουιτς. Αυτή είναι η εικόνα.)


Facebook: https://www.facebook.com/psitopoleio.giannis
Foursquare: http://4sq.com/18F6U1G

Μέσα στα τρίωρα που κλείνω στο Blue Cup, κάποια στιγμή με κόβει αυτό που λέγεται λόρδα. Τότε, ψάχνω την κοντινότερη πηγή τροφής.

Συνήθως, αυτή μου η ανάγκη έκανε πλούσιο τον Σαββίκο – μέχρι που βαρέθηκα εκείνη την κάρυ σως όπως και το να περιμένω μισή ώρα για ένα γαμημένο σάντουιτς.

Γι’ αυτό, ξύπνησα το τοπικιστικό μου ένστικτο και πέρασα την πόρτα του “Γιάννη” που βρίσκεται λίγο παραπέρα. Ο “Γιάννης” που λέτε, είναι το πιο φημισμένο φαστφουντάδικο της Βέροιας και υποτίθεται πως κάνει πολύ καλό μπιφτέκι.

Οπότε, τις τελευταίες φορές χτύπησα ένα μπιφτεκάκι σε ψωμάκι, με αγγουρομαγιονέζα, μουστάρδα-κέτσαπ και πατάτες και έμεινα πολύ ικανοποιημένος.

Επίσης, οι άνθρωποι εκεί μέσα ήταν πολύ ευγενικοί, πράγμα που είναι μεγάλο συν.

6. Γιόκ Μπαλίκ

Facebook: Γιόκ Μπαλίκ
Foursquare: http://4sq.com/9h20H5

Τις φορές που έτρωγα στον Σαββίκο, ο κολλητός Βασίλης με κορόιδευε γιατί «Πλήρωνα πολλά λεφτά και δεν χόρταινα».

«Εγώ, φίλε» μου έλεγε, «προτιμώ να πάω στο Γιοκ Μπαλίκ, να δώσω τρία ευρώ και να σκάσω μέχρι το βράδυ…»

Τελικά, ισχύει. Αν πεινάς, πάνε στο Γιοκ Μπαλικ και πάρε ένα Φτερωτό: Είναι πεντανόστιμο και σε χορταίνει λες και ξεφόρτωσες μια μπετονιέρα στο στομάχι σου. Με την καλή έννοια – αν μπορείς να βρεις μια…

7. T.G.I. Friday’s

Facebook: https://www.facebook.com/tgi.fridays.greece
Foursquare: http://4sq.com/9mxd2A

Το να κάνεις παρέα με κομπλεξικούς κολλητούς σαν τον Βασίλη σε αποτρέπει από πολλές χαρές της ζωής. Συγκεκριμένα, ο τύπος είχε κάψει στο μυαλό μου την έννοια των Friday’s γιατί, όπως μου είχε πει πριν από πολλά χρόνια: «Είναι πανάκριβα!».

Γι’ αυτό, είχα πάντα μέσα μου μια καταπιεσμένη φοβία να μη μπω σε ένα από αυτά τα Αμερικανομάγαζα. Ποιοι ήταν αυτοί που έτρωγαν εκεί; Θύματα της παγκοσμιοποίησης που χάριζαν τις μακροχρόνιες καταθέσεις τους; Εφοπλιστές; Πανοραμίτες;

Τότε γνώρισα μια αξιοπρεπή παρέα εφοπλ.. εεε, Καλαμαριοτών (μαζί με έναν Τουμπαίο Παοκτσή) που με τράβηξαν για πρώτη φορά στο καζάνι της κολάσεως που λέγεται T.G.I. Friday’s.

Ρε τους καριόληδες… Ρε στο όνομα του βουτύρου… Πως στο διάολο μπορούν και φτιάχνουν τόσο νόστιμα φαγητά, τόσο παχυντικά, υπέροχα και ζουμερά που σε κάνουν να ξεχνάς το κιτσοαμερικανέ περιβάλλον, τους υπέρ-χαρούμενους σερβιτόρους και το ότι το μαγαζί έχει κάρτα μέλους με πόντους!

Ναι, είναι ακριβό. Ναι σε κάνει χοντρό. Αλλά, παιδιά, τρως ένα δυνατό burger, ξεδιψάς με την diner-στυλ refill Cola και πετάς μολότοφ στον παράδεισο με εκείνο το έγκλημα θερμίδων που λέγεται Chocolate Malted Turtle

Μια-δυο φορές τον μήνα, πια, επιβάλλεται.

8. Pizza Poselli


Δαιμονικό…

Foursquare: http://4sq.com/Piy5FN

Κάτι μέρη σαν την Βαλαωρίτου σε κάνουν να αγνοείς οτιδήποτε έξω απ’ ότι έχεις κάνει lock-on για τη βραδιά σου – γιατί, γενικά, κάποιες παρακμές δεν αντέχεις να τις βλέπεις. Είναι και το ότι δεν κυκλοφορούσα (τότες) προς La Doze μεριά, αλλά εκείνη την πιτσαρία δεν την είχα καν παρατηρήσει.

Στην τελική, να φάω πίτσα στην (καρακαγκούρικη πια) Βαλαωρίτου, δεν θα το σκεφτόμουν καν…

Και μια μέρα, μας πήγε εκεί η Ελένη. Η Ελένη, αν και αδύνατη, είναι χοντρή στην ψυχή. Τρώει ρε! Τρώει το καταραμένο πλασματάκι και δεν χοντραίνει – και κάνει εμάς, που έχουμε εσωτερική τρόμπα, να την ακολουθούμε και να γινόμαστε σούμο ενώ εκείνη γελάει.

Τέσπα, ας αφήσουμε τα κόμπλεξ μου στην άκρη. Η Ελένη η Χοντρή στο Μυαλό, μας πήγε για πίτσα στου Ποζέλη.

Μπορώ να πω πως στην αρχή τρόμαξα, γιατί έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε τυπογραφίες και λογότυπα. Ε, η Pizzeria Poselli έχει για σήμα ένα τρομαχτικό, τρίγωνο logo που μου θυμίζει “Τέλος του Κόσμου” μαζί με Illuminati, ίσως και κάτι από Transformers.

Ακόμη και το απόμακρο βλέμμα της ταμία, αισθάνομαι πως κάτι κρύβει: μυστικά για την Νέα Τάξη Πραγμάτων ή την Area 51 – αλλά, fuck, οι τύποι κάνουν σβούρες την ζύμη μπροστά στα μάτια σου, την ψήνουν κι εσύ τρως μια γαμάτη, ποιοτική πίτσα, με λεπτή ζύμη και γευστικά υλικά.

Αγαπάω πολύ τα μανιτάρια και οι άνθρωποι έχουν μια version, την Tartufo, που βρωμάει μανιταρίλα.

Γι’ αυτό και τους αγάπησα, κι ας κάνουν τα βράδια Τεκτονικές τελετές για δυνάμεις του σκότους. Κι εκείνο το Est. 2012 κάτω από το logo τους, μου λέει πως θέλουν να μείνουν εκεί, κυρίαρχοι στις αισθήσεις του νυχτερινού μας πάχους για πολύ καιρό…

Αυτά!

Αυτά τα λίγα και με τα φαγάδικα…

Bang to Θεσσαλονίκη: Το (sneakerάδικο) DeviceOne.

Λίγους μήνες πριν (γυρνώντας από ένα ταξιδάκι του στη Θεσσαλονίκη) μπαίνει ο αδερφός μου σπίτι με ένα ζευγάρι καινούρια Air Jordans. Μετά το κράξιμο του στυλ: «Πάλι παπούτσια αγόρασες;» ήρθε η πολύ λογική ερώτηση: «Που στο διάολο τα βρήκες;»

Γιατί, όσον αφορά τα ωραία, λίγο special sneakers, δεν μπορώ να πω ότι χάνομαι στις αναρίθμητες επιλογές καταστημάτων. Μόνο online παίζει κάτι – αφού ακόμη και στην Αθήνα, τα επίσημα Nike Stores φέρνουν τα πιο βαρετά, παραδοσιακά μοντέλα. Χρόνια θυμάμαι που παρακαλούσα για Nike Free και με ρωτούσαν με απορία: «Τι είναι αυτό;»

Υπάρχει, όμως, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ένα μικρό κατάστημα γεμάτο με τα γαμάτα μοντέλα της Nike που βλέπαμε στο Hypebeast και δεν ξέραμε που να τα βρούμε.

Continue reading

Ο επικήδειος για το μόνο (νόστιμο) burger της Θεσσαλονίκης.

Μόνο καλά έχω να λέω για τους Βορειοελλαδίτες. Το post που ετοίμαζα, μάλιστα, θα μιλούσε για τη διαφορά ενός Θεσσαλονικιού από όλες τις υπόλοιπες ράτσες της χώρας μας στην ευγένεια. Οπότε, για να τελειώνουμε, οι Θεσσαλονικείς γενικά το ‘χουν.

Εκτός, όμως, από μερικά θέματα. Όπως, οτιδήποτε είναι τραγικά καλό. Για παράδειγμα, πίνουν σωρειδών καφέ στα Mikel ενώ υπάρχει το Blue Cup, ή τρώνε από κάτι μακαρονερί όταν δίπλα τους υπάρχει το Simply Burger.

Εδώ είναι που μας έχουν τα χιπστέρια οι Αθηναίοι! Κρυόκωλοι ή μη, ξέρουν από burger. Και ίσως η πρώτη φορά που δοκίμασα Simply Burger να μου έχει μείνει θολή ανάμνηση, σαν όνειρο – αλλά σίγουρα θυμάμαι πως ήταν μια αποκάλυψη.

«Ώστε, ένα μπιφτέκι μπορεί να έχει τέτοια γεύση!» σκεφτόμουν μασώντας με γουρλωμένα μάτια.


Ένα Simply Burger στο φυσικό του περιβάλλον.

Αυτή ήταν η αρχή του έρωτα. Κι ας μην μιλήσω για τις καλύτερες πατάτες που είχα φάει ποτέ, οι οποίες σερβίρονται με μια παχυντική σως που πιθανότατα παράγεται στην κόλαση από παχύσαρκους δαίμονες.

Ο βασικότερος λόγος που πήγαινα γενικά στο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης ήταν για να φάω Simply Burger. Όπως και σήμερα, που μπήκα στο Cosmos περήφανος, με τα χέρια ανοιχτά σαν σφίχτης, έτοιμος να παραγγείλω μια σαλάτα Ceasar’s από τα Simply Burger. Ναι, ακόμη και η σαλάτα τους είναι καλύτερη από οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα!

Και φτάνω μπροστά στο κατάστημά τους, προσπαθώντας να μην κοιτάξω τα Goody’s στα δεξιά και μου κοπεί η όρεξη και στέκομαι εκεί και κοιτάω κάπου. Εεεμ… Δεξιά είναι τα Goody’s. Αριστερά το μαγειρευτάδικο. Κι εγώ κοιτάω κάπου. Εεεεμμμ…. Κάτι περίεργο συμβαίνει…

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ SIMPLY BURGER????

Ένιωσα την ανάσα μου να χάνεται, ζαλίστηκα. Μήπως βρέθηκα κατά λάθος σε ένα παράλληλο bizzaro σύμπαν όπου η ανθρωπότητα δεν έχει ανακαλύψει ακόμη την απόλαυση; Μήπως η δίωξη κατάλαβε ότι τα Simply είναι ναρκωτικό και τους μάζεψε; Τι στο…

Τότε βλέπω μπροστά μου ένα γνώριμο βλέμμα. Όχι, δεν τον ξέρω κανονικά, αλλά η απόγνωση στα μάτια του μου θυμίζει εμένα, έτσι όπως κοιτάει το placeholder πανί μπροστά από το κλειστό κατάστημα.

«Κι εσύ για Simply Burgers ήρθες;» με ρώτησε.

Έγνεψα με όση δύναμη μου είχε μείνει, ελπίζοντας να ακούσω κάτι καλό. Ίσως αυτός να ήταν ένας ασφαλίτης του λίπους, ένας πληροφοριοδότης των θερμίδων που θα μου έλεγε να ψάξω λίγο καλύτερα για να καταλάβω πως όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση.

«Άσε… Κι εμένα προλίγο μου είπαν ότι έκλεισαν κι έτρεξα από τον κάτω όροφο» Χαμήλωσε το βλέμμα του σαν κασέρι που λιώνει πάνω στο μπιφτέκι. «Στην Αθήνα σκίζουν. Εδώ δεν δούλευαν…»

«Μα, είναι δυνατόν;» τον ρώτησα. «Εγώ έρχομαι εδώ μόνο για αυτά! Και… και τι θα τρώμε τώρα;»

«Δεν ξέρω…» Κοίταξε τα καταστήματα γύρω του. «Μου είπαν ότι εδώ δίπλα κάνουν ένα καλό μπιφτέκι, μεγάλο. Λέω να δοκιμάσω…»

Τον κοίταξα στα μάτια στεναχωρημένος. Απέφυγε το βλέμμα μου σαν από τύψεις. Ήξερε πως έλεγε ψέματα τόσο σε μένα, όσο και στον εαυτό του.

«Δεν ξέρουν να τρώνε οι Θεσσαλονικείς» είπε και έφυγε, χαιρετώντας με με ένα νεύμα του κεφαλιού του.

Κι έτσι έμεινα μόνος, ανάμεσα σε κόσμο που έτρωγε Γκούντις και υπερεκτιμημένο Ντερλικατέσσεν. Μόνος, μπροστά σε ένα μαρκετίστικο πανί, ένα πλαστικό σάβανο πάνω σε νεκρά όνειρα απόλαυσης, πάνω σε ελπίδες για καυτές πατάτες βουτηγμένες στη σως μετά την κοφτερή πείνα της δουλειάς, ένα τέλος σε μια αγάπη που ξεκίνησε από την πρώτη μπουκιά.

Simply Burgers, θα μου λείψετε.
Ήσασταν το μόνο burger που έτρωγα.
Θα είστε για πάντα το μεγαλύτερο σάντουιτς της ζωής μου.

«Αντίο.»


Αυτό είναι το τελευταίο burger που έφαγα στη Θεσσαλονίκη, λίγες μέρες νωρίτερα.

(p.s. Η κουβέντα με τον τύπο είναι αληθινή ιστορία. Για να καταλάβετε…)